காக்காப்பொன்

சின்ன சின்னதா, மினுமினுன்னு, கருநிறத்தில், தகடு தகடாக ஒன்றின் மேல் ஒன்று ஒட்டியிருக்கும் இந்த காக்காப்பொன். சிறு வயதில் நானும் நிறைய சேர்த்திருக்கிறேன். அதைப் பொடியாக்கி முகத்தில் பூசிக்கொண்டால் முகமெங்கும் ஜிகு ஜிகுவென ஜிகினா போட்டார்போலிருக்கும்.

காக்காப்பொன்

வெள்ளந்தியான மனிதர்கள், எந்நேரத்திலும் என்ன சத்தம் கேட்டாலும், ஒத்தாசைக்கு ஓடிவரும் பக்கமனிதர்கள்.  ஏழை ஓலைக் குடிசைகளும், பனைமரங்களும், வேட்டாபீசும், பாவாடை தாவணியும், டயர் மாட்டிய ரெட்டை மாட்டு வண்டிகளும், பர்ஸ் வச்ச பெல்ட் கட்டிய மூடை தூக்கிகளும், எண்ணைய்க் குடோன், பயராபீஸ் முதலாளிகளும், நடுஇரவு குடுகுடுப்பைக்காரரும், வேட்டி கட்டிய கிராமத்து! டாக்டர்களும், சுட்டுப் பொசுக்கும் வெயிலும், கருவேலங்காடுகளும், கத்தாழை, கள்ளிச்செடிகளும் நம்மில் பலருக்கு புதியதாக இருக்கும்.

ஒரு தேங்காய் உடைத்து முழுவதும் கீறி சில் (துண்டு) போட்டு விற்றபின் தான் அடுத்து    முழு தேங்காயை கடைக்காரர் உடைப்பார். அப்போது நாம் ஏதாவது வாங்க கடையில் நின்றால், இல்லையென்றால் தேங்காய் சில் வாங்கினால், தேங்காய் தண்ணி இலவசமாக கிடைக்கும். தேங்காய் சில் வாங்குவதற்காக போய் தேங்காய் தண்ணி குடிப்பதற்கே பல நேரங்கள் பலசரக்கு கடையில் காத்திருந்திக்கிறேன். பண்டிகையன்று தான் முழுத் தேங்காய் வீட்டிற்கு வரும்.

பொதுவாக டீக்கடைகளின் அன்னன்னைய வியாபாரத்தை எத்தனை லிட்டர் பால் செலவழிந்தது என்பதைக் கொண்டும், சிறு மளிகைக் கடைகளில் அன்றைய தேங்காய் விற்பனையைக் கொண்டும் நிர்ணயிப்பார்கள்.  ஏனென்றால் ஒரு தேங்காயோ அல்லது   தேங்காய் சில்களை வாங்குபவர்கள் அதனுடன் இதர பொருட்களையும் வாங்குவார்கள்.

பலசரக்குக் கடை நடத்தும் கணவனுடன் சேர்ந்து கூடமாட யாவாரத்தை கவனிக்கும் மனைவி.

வேட்டாபீஸ் (பட்டாசு தொழிற்சாலை) – வெடிமருந்து கைகளுடன் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் வருங்காலம். கையை எப்படி கழுவினாலும் முழுமையாக மருந்து போகவேபோகாது. அதே மருந்துக் கையோடு தான் பெரும்பாலும் சாப்பிடுவார்கள்.

மருந்தடைக்கும் (பட்டாசுக்குள் வெடிமருந்தை இறுக்கமாக அடைப்பவர்) மனிதருக்கு மட்டும் தலை முதல் கால் வரை வெடிமருந்தோடு தான் வேலையே செய்வார். தெருவில் அலுமினிய வர்ணம் பூசிக்கொண்டு காந்தி தாத்தா போல் வேசமிட்டு அசையாமல் நிற்பார்களே, அது போல் இருப்பார் பட்டாசுக்கு மருந்தடைப்பவர்.  அவருக்கு மட்டும் மற்றவர்களை விட வேலை நேரம் குறைவு, அதே சமயம் ஆயுசும் ரொம்ப குறைவு.

வேட்டாபீஸில் எதற்கெடுத்தாலும் ‘சள்ளு’ ‘புள்ளு’னு விழும் போர்மேன்.

வீட்டில், கண்ணில் கண்ணீரோடும், கையில் வெளக்குமாறோடும் அம்மா, வீடு கூட்ட, கோழி துரத்த, அதே வெளக்குமாறு தான் மகளை அடிப்பதற்கும்.

கருவேலங்குச்சிகளை வெட்டி வந்து மூட்டம் போட்டு ‘கரி’யாக்கும் வேலையில் அண்ணன்.

மச்சானையே கல்யாணம் செய்ய வேண்டும் என்ற கனவோடும், டவுண் பெண்ணைப்பார்த்து ரெண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு சுரிதார் வாங்க ஆசைப்படும் வேட்டாபீசுக்கு வேலைக்கு போகும் தங்கை, ஒரு திண்ணிப்பண்டாரத் தோழி.

மகன் இஞ்சினியராகி குடும்பத்தை காப்பாற்றும் வரை உழைக்கலாம் என்ற கனவுகளுடன், அரிசி, பருப்பு, கடலை மூடை சுமந்து கொண்டு சேர்க்கும் மாட்டு ‘வண்டிக்கார’ மாமா. மாமாவுக்கு அடங்கி வீட்டில் அடிவாங்கிக் கொண்டிருக்கும் அத்தை.

தனக்கு வரப்போகிறவள் ஒரு டிகிரி, கணினி தெரிந்த பெண்ணாக இருந்தாலே போதுமென்ற சராசரிக் கனவுகளுடன் இஞ்சினியருக்கு படித்துக் கொண்டிருக்கும் மச்சான்.

கனவுகள்………

கரிசக்காட்டு மக்களின் கனவுகள். கருப்பிக்கு ஒரு கனவு, கருத்த மாமனுக்கொரு கனவு. சிவத்த மச்சானுக்கொரு கனவு….

எல்லோரும் மிகச்சாதாரணர்கள். இவர்களின் கனவுப்பூக்களின் உரசல்கள் தான் ’பூ’. சொல்லியவிதத்திற்காகவும், கதையை தேர்ந்தெடுத்த துணிச்சலுக்காகவும் இயக்குநர் சசி நிச்சயம் பாராட்டுக்குரியவர். அனைத்து கதாபாத்திரங்களையும், மிகப்பொருத்தமாக தேர்வு செய்திருக்கிறார்.  எழுத்தாளர்கள் லட்சுமணப் பெருமாள், சிவதாணு மற்றும் பாரதிதேவி ஆகியோரையும் அரிதாரம் பூச வைத்திருக்கிறார்.

கதாநாயகி கரிசக்காட்டு கருப்பியாகவே மாறி விட்டார்.  அருமையான நடிப்பு.

கதாநாயகன் தேர்வில் மட்டும் சசி கொஞ்சம் சமரசமாயிருக்கிறார். மறு பரிசீலனை செய்திருக்கலாம்.

காக்காப்பொன்

 

கதையின் கதாபாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுத்த இவர்களின் முகங்கள் படவிளம்பரங்களில் இல்லாததால், ஏதோ என்னாலானது - அவர்தம் முகங்கள் சிறு படங்களாக (நன்றி – Indiaglitz).

இதில் இனி தான் மூலக்கதையான எழுத்தாளர் தமிழ்செல்வனின் ‘வெயிலோடு போய்’ சிறுகதையை படிக்க வேண்டும்.

கரிசக்காட்டின் புழுதி, சோளக்காடு, கந்தக பூமியின் உக்கிரம், பனைமரங்கள், கால் பொசுக்கும் ’வெயில்’ என கரிசல்காட்டை திரைக்கு சுருட்டிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் ஒளிப்பதிவாளர் முத்தையா. தலை தட்டும் வாசலுள்ள குடிசைக்குள்ளும், வயல்வெளிகளுக்குள்ளும்,  வெகு இயல்பாக ஒளிப்பதிவுக் கருவி சென்று வருகிறது.

இந்த திரைப்படம் தகிக்கும் தங்கமோ, ஜொலிக்கும் வைரமோ அல்ல. கரிசக்காட்டில் மினுமினுக்கும் காக்காப்பொன்.

இந்தக் கரிசக்காட்டுப்’பூ’ பற்றி பலரும் எழுதியிருக்கலாம். ஆனால் நான் ’வெயிலான்’ எழுதுவது தான் ஆகப்பொருத்தமாயிருக்கும்.

டிஸ்கி – பதிவு முழுவதும் எழுதிவிட்டு மேலேயுள்ள கதாபாத்திரங்களின் படங்களை தேடிப்போகும் போது தான் டிரெய்லரைப் பார்க்க நேர்ந்தது.  படத்தின் டிரெய்லரிலும், நான் எழுதியது போலவே கனவுகளை பிரித்திருந்தார்கள்.