சொர்க்கம் ஒரு தீராத்தாகம்

கொட்டும் மழை, தெருவெங்கும் சாக்கடையோடும் மழை நீர். படகு ஏறித்தான் வீட்டிற்குள் போகும் சூழல்.

பிரதான சாலையிலே இறக்கி விட்டுப்போகும் பேருந்து. இன்னும் 10 மைல் நடக்க வேண்டும். கால்கள் வலிக்குமா? சலிப்பு ஏற்படுமா?

தெருக்களெங்கும் புழுதி, நிலத்தடி நீரெல்லாம் இரசாயனம் கலந்திருக்கிறது. போக்குவரத்து நெரிசல். இனிமே இங்கே வரக்கூடாது என்ற எண்ணம் வருமா?

நிழலுக்கு ஒதுங்க நிழலில்லாத கரடுமுரடான பாதை, கொதிக்கும் வெப்பம், தாங்க முடியாத தண்ணீர் தாகம், இனி இந்தப்பக்கம் எட்டியே பார்க்கக்கூடாது என்ற எண்ணம் வருமா?

தண்ணீர் கிடையாது. சாக்கடை வசதி கிடையாது. ரோடு கிடையாது. பத்து பேருந்து மாறித் தான் போக வேண்டும்.

போகவில்லை. இனிமேல் போகப்போவதில்லை என்ற வார்த்தைகள் நம்மிலிருந்து வருமா?

ம்ஹீம்…….வரவே வராது அது நம் சொந்த ஊராக இருந்தால்……

ஊரிலிருந்து வெளியே வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக வெளியூரிலிருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும், தன்னுடைய ஊரின் பெயர் நாளிதழ்களிலோ, பேருந்திலோ தென்பட்டால் மனம் மகிழும். யாராவது ஊரைப் பற்றி பேசினால் தன்னையறியாமல் முகம் மலரும். மனதுள்ளே பனி உருகும்.

 

விருதுநகர் தெப்பக்குளம்

பண்டிகைகளுக்கு முந்தைய இரண்டு நாட்கள் திருப்பூரில் மதுரை, திருச்சி பேருந்தில் ஏறி இருக்கை பிடிப்பதென்பது ஒலிம்பிக்கில் தங்கம் வாங்கும் சாதனைக்கு சமம். ஏதோ ஒரு தீபாவளிக்கு ஊருக்கு செல்லுவதற்காக மாலை 6 மணிக்கு பேருந்து நிலையம் வந்து, விடிய, விடிய முயற்சித்தும் கூட்ட நெரிசலில் ஏறமுடியவில்லை. காலை 7 மணிக்கு அடுத்து வரும் ஏதோ ஒரு பேருந்தில் ஏறலாம். அது எங்கே போனாலும் சரி. அந்த ஊரிலிறங்கி மதுரை போய்க் கொள்ளலாம் என முடிவெடுத்து, நானும், என் நண்பனும் ஏறி இடம் பிடித்து உட்கார்ந்தோம். நடத்துநர் வந்து ஈரோடு போறவங்க மட்டும் இருங்க. மத்தவங்க இறங்குங்க என சொன்னார். உள்ளிருந்த அனைவரும் மதுரைக்கு போகிறவர்கள். நடத்துநரோடும், ஓட்டுநரோடும், நேரக்காப்பாளரோடும் வாக்கு வாதம் செய்து, பேருந்து ஈரோடு போய் அங்கிருந்து மதுரைக்கு போகும் என முடிவெடுத்தார்கள்.

நின்று கொண்டிருந்த ஓரிருவரைத் தவிர அனைவரும் மதுரை செல்பவர்கள். காலை எட்டு மணிக்கு கிளம்பிய பேருந்து நாலே நாலு பேரை ஈரோடு பேருந்து நிலையத்தில் இறக்கி விட்டு விட்டு, பேருந்து நிலையத்திலிருந்த நேரக்குறிப்பில் கையெழுத்திட்டு விட்டு, மூன்று?! முறை டீ குடிப்பதற்கும், ஒரு தடவை உணவிற்கும் நிறுத்தி, மதுரை சென்று சேரும் போது, மாலை 5 மணி. அங்கிருந்து ஊர் செல்வதற்கு ஒரு மணி நேரம்.

திருப்பூரிலிருந்து நான்கு மணி நேரப் பயணத்தில் வந்து சேர வேண்டிய மதுரைக்கு ஒரு நாள் பயணித்து வந்தேனென்றால், வந்தார்களென்றால் அதற்கு காரணம் – ஊர், பிறந்த மண்.  எவ்வளவு பெரிய பணமுடையவராயிருந்தாலும், நகர நாகரீகத்திலே ஊறிக் கிடந்தவராயிருந்தாலும், நூறு வேலைக்காரர்களுடன் கூடிய சொகுசு வீடிருந்தாலும், சொந்த ஊரில் இருக்கும் வீடு/குடிசை தான் சொர்க்கம். (உ.ம் – வைரமுத்து, இளையராஜா)

ஊருக்கே இப்படியென்றால், நாட்டை விட்டு இடம் பெயர்ந்தவர்களின் மனநிலை என்னவாயிருக்கும்? சொல்லொண்ணாத்துயரம்.

உணவகங்களில் உணவு பரிமாறுபவர் வந்தவுடன் பெயரைக் கேட்பேன். கொஞ்சம் மலர்ந்தாரென்றால் ஊர். என்னுடன் வரும் நண்பர்கள் ”ஆரம்பிச்சிட்டான்டா” என்று சலித்துக் கொள்வார்கள். பெரும்பாலும், திருப்பூரில் மதுரை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தான் உணவகங்கள் வைத்துள்ளனர்.  வேலை செய்கின்றனர்.

அவர்களிடம் ஊர்ப்பெயரைக் கேட்டவுடன் சொல்வது – மதுரை

 

மதுரை திருமலை நாயக்கர் மகால்

மதுரையா? மதுரையில எங்கே?

திருமங்கலம்.

திருமங்கலமா?

பக்கத்துல.

பக்கத்துல எந்த ஊர்? சிவரகோட்டையா? கள்ளிக்குடியா? டி. கல்லுப்பட்டியா?

கண்கள் விரிய……சுப்புலாபுரம் தெரியுமாண்ணே உங்களுக்கு?

ஆமா! தெரியும்.

சுப்புலாபுரம் வெலக்குலருந்து உள்ள 5 மைல் போனோம்னா நம்ம ஊரு வரும்ணே – கட்ராம்பட்டி.

அப்புடி சொல்லு வெவரத்த. மதுரை எங்கே இருக்கு? கட்ராம்பட்டி எங்கே இருக்கு? சுப்புலாபுரத்துலருந்து அஞ்சு மைல் தூரமிருக்கிற ஊருக்கு, அம்பது கிலோமீட்டர் முன்னாடி இருக்கிற மதுரையச் சொல்றே? என்று பேச்சு வளர்ந்து கொண்டிருக்கும்.

அதற்கப்புறம் எப்போது போனாலும் ஒரு சிநேகச் சிரிப்பு.

மாவு இன்னைக்கு சரியில்லண்ணே! தோசை வேண்டாம். சப்பாத்தி சொல்லவா?

காபி ஆறிப்போய் இருக்கு. வேண்டாம் என்று அன்புடனான கவனிப்பு.

இது போன்றதொரு அளவலாவல் தான் என்னை மறையூரில் காப்பாற்றியது தெரியுமா? மறக்கவே முடியாது.

இந்தப்பழக்கம் நான் இதற்கு முன்னால் ஒரு பின்னலாடை தொழிற்சாலையில் வேலை செய்த போது ஆரம்பித்தது.

தொழிற்சாலையின் உரிமையாளர் – பெரிய அண்ணாச்சி! (என்னை முதன்முதலில் திருப்பூருக்கு அழைத்து வந்து வேலை கொடுத்து கற்றும் கொடுத்தவர்) எங்கே எந்த இடத்திலும், அவரவர்களுடைய பெயரை கேட்டு தெரிந்து கொள்வார். அதோடு மட்டுமில்லாது நினைவிலும் வைத்திருப்பார். திரும்ப அவர்களைப் பார்க்கும் போது, பெயரை சரியாகச் சொல்லி அழைப்பார். சம்பந்தப்பட்டவருக்கே இவரை அடையாளம் தெரியாது.

வங்கியில் ஒருவரது பெயரைச் சொல்லி, கை குலுக்கி எப்படி இருக்கிறீர்கள் என்று நலம் விசாரித்தார். வழக்கம் போல கையைக் கொடுத்து விட்டு அந்த நபர் முழித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவரிடம் நம் அண்ணாச்சி முன்னால் எங்கு சந்தித்தோம் என்று விளக்குகிறார். முழித்துக் கொண்டிருந் தவருக்கு நினைவுக்கு வந்து மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார்.

ஏனென்றால் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ஒரு விமானப் பயணத்தில் அண்ணாச்சிக்கு பக்கத்து இருக்கைக்காரர்.

நாளடைவில், பணி நிமித்தமான இதர சந்திப்புகளிலும் இந்த யுக்தியை நான் உபயோகித்தேன். இப்போது கிட்டத்தட்ட ஒரு வியாதியாகவே ஆகிவிட்டது.

ஒரு பின்னலாடை தொழிற்சாலையின் ஆவணத்துறை பொறுப்பாளர் ஒருவரை சந்திக்கும் போது, பேச்சினூடே திருநெல்வேலி வாடை அடித்தது. ஊர் பெயரைக் கேட்டேன். உங்களுக்கு எந்த ஊரென்று என்னைத் திருப்பிக் கேட்டார் (நம்மளை மடக்குறாராம் ).

திருநெல்வேலி.

அட! சரியாப்போச்சு போங்க! திருநவேலியில எங்கனக்குள்ள?

(ஜ்யாக்ரபி…. ஜ்யாக்ரபி…..) சாந்தி நகர்.

கோர்ட்டுக்கு எதுக்காலயா?

எதுக்கால…… ஆமாமா (நமக்கு காரியம் ஆகணுமே?)

எனக்கு மகராஜநகரு (மகாராஜ நகராம்!) ஹைக்ரவுண்டை தாண்டிப் போனதும், உழவர் சந்தைக்கு பக்கத்துல.

பூப்பூத்திருச்சு. இனி வேலை சுலபம் தான்.

வெயில் சன்னல் வழியாக வெளிச்சத்தை அறைக்குள் குவித்துக் கொண்டிருந்த இனிய ஞாயிறு இரவு 10 மணி.

பக்கத்து வீட்டுக் கதவைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் தூக்கம் கலைத்தது. இமை விரிய விரிய சத்தம் என் வீட்டிற்கு வந்து விட்டது. கேபிள்காரரா? போன வாரமே கொடுத்தாச்சே. பேப்பர்காரர்? – நடு இரவு 7 மணிக்கே, கதவைத் தட்டுவாரே.

வீட்டு உரிமையாளர் – ஆமாமா. அந்த ஊர்க்காரர் தான். கதவை பலமா தட்டுங்க.

அரைத்தூக்கத்தோடு கதவைத் திறந்தால் கையில் துண்டுச்சீட்டுடன் ஒருவர்.

சார்! நீங்க தானா? உங்க வீடு தானா? (இதக்கேட்கவா என்னை இப்ப எழுப்பினே?)

ஹி! ஹி! ஆமா. உங்கள எங்கேயோ பார்த்திருக்கேனே?

சார், !@#$%^&*()*&^%$#@!

ஆங். மகராஜ நகர். வாங்க என்ன இவ்வளவு தூரம்?

போன வாரம் விக்ரமசிங்கபுரத்துல ஒரு கல்யாணம். அங்க உங்க பெரியப்பாவப் பார்த்தேன். நீங்க இங்க இருக்கீகனு சொன்னாவ.அட்ரசும் அவாள் தான் கொடுத்தாவ (ஒரு அட்ரஸ் கிடைச்சுதுன்னா? இப்படியா அர்த்தசாமத்துல வந்து எழுப்புவ?).

உங்க பெரியப்பா எப்படி சொந்தம்னா, எங்கம்மைக்கு நேர……….மூத்த……….மவனுக்கு……. அந்த வகயில எனக்கு சின்னத்தாத்தா முறையாகுது.

டீ, காபி ஏதாவது….. (தண்ணி கூட அரைப்பாட்டில் தான் இருக்கு வீட்டுல).

இல்லைல்ல. இப்பந்தாம் அந்த முக்குல குடிச்சிட்டு, அவம்ட்டயே அட்ரஸ் கேட்டு வந்தேன்.

பரவாயில்ல. வாங்க வெளியே போய் டீ சாப்ட்டுட்டு வரலாம்.

ந்நா! வேண்டாம்னு சொன்னாக் கேளுங்க.

வெளியே வந்தால், வெயிலு சுள்ளுனு அடிக்குது.

நீங்க அன்னைக்கு கம்பனிக்கு வரும் போது திருநவேலி தான் உங்களுக்கு சொந்த ஊர்னு சொன்னீங்களே?

அ… ஆ…. ஆ…. ஆங்…. (ஊர்ப்பேர் கேக்கிறதெல்லாம் பெரிய மார்க்கெட்டிங் டிரிக்ஸ்னு பீத்துன….. நல்லா வசமா மாட்டுனியா?)

உங்க பெரியப்பாவோட பூர்வீகம் விருதுநகருல்ல….. (தெரியுதுல்ல…. நோண்டி நோண்டி கேட்காட்டி என்ன?)

ஆமாமா….. படிச்சதெல்லாம் அங்க தான்.

ஒண்ணுமில்ல. எங்க அக்காவோட, அத்தானோட, அக்காவோட, வரிசையாரோட, அத்தபிள்ளையோட (நானும் ஓட…) மகன் சின்னவன் இங்கன தான் டையிங்ல வேல பாக்கான். டையிங் தண்ணி சேரல பாத்துக்கிடுங்க. டையிங் தண்ணிலேயே பொழங்கிறதுனால, கால்ல கொப்பளம், கொப்பளமா பொத்துக்கிட்டு வருதாம். அதாம் வேற வேலை ஏதாவது கிடைக்குமானு உங்களக் கேட்டுட்டு போலாம்னுட்டு…

அடப்பாவி! இதக் கேட்டுட்டு போறதுக்கா, ஊரை விட்டு 5 ½ கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கிற வீட்டை கண்டுபிடிச்சு, தூங்கிட்டிருக்கவன எழுப்பி, வேகாத வெயில்ல டீக்கடைக்கு நடக்கடிக்கிற. ஆறு நம்பரை அழுத்தி என்னை அழ வச்சிருக்கலாம்ல.

ஒரு வேலை இருக்கு. முதல்ல தங்க எடமும், சாப்பாடும், கையில ஒரு ஆயிரரூவாயும் தான் கொடுப்பாங்க. பின்னாடி, போகப் போக……. டீக்கடை வந்திருச்சு.

டையிங்லருந்து பின்னலாடை ஏற்றுமதி நிறுவனத்திற்கு இப்ப அக்காவோட……..அத்தானோட……… சின்னவன் – சின்னவர் சார்  பெரிய பதவியில் சந்தோசமா இருக்கார்.  நல்லா இருக்கட்டும்!

ரெண்டு, மூணு பேரை வேலைக்கு சேர்த்து விட்ட வகையில், அவர்கள் வாங்கிய முன்பணத்தை நான் கட்டிய சோகமும் உண்டு.

எதையும் சோகமா முடிச்சா, எப்பவும் தண்ணியிலேயே இருப்பவருக்கு பிடிக்காதாம்.  முந்தாநாள் திருப்பூர் பல்லடம் ரோட்டிலிருக்கும் நெஸ்ட் ஓட்டல்ல மீட்டிங் போட்டு சொன்னாரு. அதனால இத்தோட முடிச்சுக்கறேன்.