கனவுச் சிறகுகள்

விமானத்திற்கும்

எனக்குமுள்ள தொடர்பு

ஒரு சிலகணங்களில்தான்

நிகழ்ந்திருக்கிறது.

 

என் ஊரிலும்

வயலுண்டு என்றாலும்

இறங்கியதில்லை இதுவரை

எந்த விமானமும்.

 

நினைவு தெரிந்தென்

சின்ன வயதுகளில்

தாழப்பறந்த

ஹெலிகாப்டர்கள் பின்னால்

ஓடியிருக்கிறேன்.

 

சென்னைக்குச் செல்கையில்

மீனம்பாக்கத்தைக் கடக்கும்

அபூர்வ விநாடிகளில்

விழிவிரிய வியந்து

ரசித்திருக்கிறேன்.

  

திருவிழாவை முன்னிட்டு

சென்ற வாரம்தான்

விமானத்தில் ஏற

வாய்ப்பு கிட்டியது.

என்றாலும்

கோயில் கோபுர விமானமெல்லாம்

விமானமா என்ன?

 நா.முத்துக்குமாரின் பட்டாம்பூச்சி விற்பவன் கவிதைத் தொகுதியிலிருந்து…..

நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு ரயில் பயணமே கனவு.  குளிர் வசதி செய்யப்பட்ட பெட்டியிலோ, பேருந்திலோ பயணிப்பது பெருங்கனவு.  விமானப் பயணம் கனவின் கனவு.  

 இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பே, நண்பர்களுடன் ஐதராபாத் செல்வதாக பயணத்திட்டம்.  இருவர் திருப்பூரிலிருந்தும், மற்றவர்கள் சென்னையிலிருந்தும் தொடர்வண்டியில் ஐதராபாத்துக்கு வந்து விடுவது என திட்டமிட்டிருந்தோம்.  இடையில் பணியிலும், பதவியிலும் சில ஏற்ற, இறக்கங்கள்.  அதன் காரணம் என் தலைமை அதிகாரி பயணத்தேதியன்று எதிர்பாராததாய் திருப்பூர் வருவதாக தகவல்.

அதனால், திட்டமிட்டபடி என் நண்பர் மட்டும் கோவையிலிருந்து தொடர் வண்டியில் பயணிக்கிறார். நான் ? திருப்பூர் – ஐதராபாத் 20 மணி நேரப்பயணம்.  திருப்பூரில் மாலை 5.30க்கு கிளம்பி மறுநாள் மதியம் 1.30 மணிக்கு சென்றடையும்.

 என் பயணத்தேதியன்று  திருப்பூர் வந்த தலைமை அதிகாரியை வரவேற்று மறுநாள் மாலை 5 மணிக்கு வழியனுப்பும் போது, ஐதராபாத் செல்ல விடுமுறையும் வாங்கியாயிற்று.  மற்ற அனைவரும் ஐதராபாத் சென்றடைந்து விட்டார்கள்.  வராததற்கு திரும்பத் திரும்ப ‘செல்’லடித்து ‘சொல்’லடித்தார்கள் L

என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.  நண்பர்கள் விமானத்தில் வந்து விடு.   பயணச்சீட்டுக் கட்டணத்தை பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என ஆலோசினார்கள் (எம்புட்டு பாசக்காரப் பயலுவ! ).  பயணச்சீட்டுக்கு உடனே ஆவண செய்யச் சொன்னார்கள்.  செய்தாயிற்று. மறுநாள் காலை 10.40க்கு விமானப்பயணம்.

 நான் இது வரை கோயம்புத்தூர் விமான நிலைய வாசலில் நிறைய பேரை வழியனுப்பியிருக்கிறேன்.  ஒரே ஒரு முறை மேலிருக்கும் கண்ணாடி அறையிலிருந்து விமானத்தை வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறேன்.  மற்றபடி பரங்கிமலை மேலிருந்து கழுகுப்பார்வை.  வானில் பறக்கும் போது தூரப்பார்வை.  இது தான் எனக்கும் விமானத்துக்குமான வரவு செலவுகள்.

 ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு முன்னமே விமான நிலையம் வந்து, பயணப்பையுடன் நேரடியாக பயணச்சீட்டு கொடுக்குமிடத்திற்கு சென்றேன்.  அம்மணி ஏதோ கேட்க, எனக்கிருக்கும் படபடப்பில் என்ன கேட்கிறாரென்றே புரியவில்லை.  பின்பு திரும்ப கேட்டதில், கையில் எடுத்துச் செல்லும் பையா? எனக்’கேட்டது’.  ஆமென்றவுடன், பையை, செக்யூரிட்டி ‘செக்’க வேண்டுமே என என்னைப் பார்த்தார்கள்.  எனக்கென்ன தெரியும்?  செக்கைத் தெரியுமா?  சிவலிங்கத்தை தெரியுமா?  பே! என விழித்தேன்.  பையை உதவியாளரிடம் கொடுத்து கூர்ந்தாராயும் பகுதிக்கு அனுப்பி ‘வர’ச்செய்தனர்.  பயணச்சீட்டு கொடுத்து, எதிரறைக்கு போகச் சொன்னார்கள்.

 அந்த அறைக்கு செல்ல யத்தனிக்கும் போது, காவலர் இன்னும் நேரமிருக்கிறது என இருக்கையை காண்பித்தார்.  உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.  ஆண்களும், பெண்களும் தங்கள் உடலெடைக்கு நாலுமடங்கு பயணப்பைகளோடு வந்து வெந்து கொண்டிருந்தனர்.  சிலர் வாடிய முகங்களுடன் வழியனுப்பினர்.  ஒரு பெண் கைப்பையிலிருந்து ஒரு கிலோ குண்டு சாம்பார் பருப்பு பொதியை பெரிய பைக்கு மாற்றினார்.  ஒருவர் நறுமணத் திரவிய உருளை, நுரை உருளை, சவரக்கத்தி எல்லாவற்றையும் வெளியே இருக்கும் நண்பரிடம் கொடுத்தார்.  புதுமணப்பெண் கண்ணீரடக்கி, சாடை காட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

விமான ஓடுதளம் செல்லும் வாசல்  இருக்கும் அறைக்குள் சென்றேன்.  இங்கு டெல்லி செல்லும் வட இந்தியர்கள் குடும்பத்துடன் குழுமியிருந்தனர்.  குழந்தைகளனைவரும் கொழு! கொழு!   ஏதாவது ஒரு தீனியை இருந்த அரைமணிநேரமும் அரைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.  முப்பரிமாண (3D Vision) தொலைக்காட்சியொன்றும் இருந்தது.  அதனைப்பார்த்த கண்ணாடியர்கள், சந்தேகத்தில் கண்ணாடியைத் துடைத்தும், கழட்டியும் தொலைக்காட்சியையே உற்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். 

ஓடுதளத்துக்குள் செல்ல எப்போது அனுமதிப்பார்கள் என தெரியவில்லை.  அறையுள்ளிருக்கும் ஒலிபெருக்கியில், ஒலி கர கரவென கேட்கிறது.  அதிலும் அமெரிக்க ஆங்கிலத்தில் அறிவிப்பு.  சுத்தமாகப் பு(தெ)ரியவில்லை.  நான் வைத்திருக்கும் வண்ணத்தில், யார் பயணச்சீட்டு வைத்திருக்கிறார்கள் என பார்த்து வைத்துக் கொண்டேன்.  அவர் எப்போது எழுந்து உள்ளே போவாரோ, அப்போது நாமும் கூட போய் விடலாம் என எண்ணி அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்  வேற வழி?

ஒரு வழியாக ஓடுதளத்திற்குள் விட்டார்கள்.  பயணச்சீட்டு சரி செய்யும் பெண் வாழ்த்துச் சொல்ல, என்னவென்று புரியாமல் நான் நிற்க.  நமக்குத்தான் காலும், கையும் வெட வெடங்குதே.  ஒண்ணும் காதுல விழமாட்டேங்குது.  ஒரு வழியாக விமானத்தில் ஏற்கனவே ‘துண்டு’ போட்டு இடம் பிடித்த சன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.  வெள்ளை மேலுடுப்பும், சிகப்பு கீழுடுப்பும் (விமான வண்ணக்கலப்பு) அணிந்த அம்மணிகள் இடை வார் எப்படி மாட்டுவது?  மூச்சுக்கருவி எப்படி  உபயோகிப்பதென்று சாடைமாடையாக விளக்கினார்கள்.

விமானப்பயணம் -  நெடுநாள் கனவு.  கனவுக்கும், எனக்கும் இப்போது தான் சிறகு முளைத்திருக்கிறது.  சிறிது நேரத்தில் பறக்கப் போகிறேன் என்ற நினைவே ஏகாந்தமாய் இருந்தது.

விமானம் மேலெழுந்தவுடன் உள்ளேயே ஒரு அம்மணி பழரசக்கலவைகள், ரொட்டித்துண்டுகள், அடங்கிய வண்டி தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்.  ஏதாவது வாங்கலாமா?  காசு கேட்பார்களா? இலவசமா? தெரியவில்லை.  நல்லவேளையாக பக்கஇருக்கை பகவான் எல்லாவற்றையும் தெளிவாக கேட்டார்.  தெரிந்தது.  தண்ணீர் மட்டும் இலவசம்.  விடுவோமா?  தவிக்காட்டியும், ஒரு தண்ணீர் புட்டி வாங்கி வைத்துக் கொண்டேன்.  அதை வரும் போது எடுத்துக் கொண்டு வரவில்லை என்று குறிப்பிட விரும்புகிறேன்

 கொஞ்ச நேரம் வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு வந்தேன்.  தூக்கம் அசத்தியது.  ம்ஹீம்…  இம்புட்டு காசு கொடுத்து தூங்குறதுக்கா வந்தே? என்னையே கேட்டுக் கொண்டேன்.  சக பயணிகள் ஆங்கில புத்தகத்திலும், சிலர் அதீத தூக்கத்திலும் மூழ்கி விட, அண்ணன் ரமேஷ் வைத்யா எழுதிய ‘உயரங்களின் ரசிகன்’ கவிதைத் தொகுப்பை உயரத்திலிருந்து வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.  கொஞ்சம் படம் எடுத்தேன் – வரலாறு மிக முக்கியம் நண்பர்களே! :)

சில மணித்துளிகளில் விமான ஓட்டி குரல் கேட்டது.  எப்பவும் விமான இயந்தரம் பழுதடைந்தால், விமானி பேசுவார் என்று திரைப்படங்களிலும், கதைகளிலும் கேள்விப்பட்டது நினைவில் வந்து தொலைந்தது.  நல்லவேளையாக, விமானம் எவ்வளவு அடி உயரத்தில் பறக்கிறது என்பதோடு நிறுத்தி விட்டு, இன்னும் சிறிது நேரத்தில் ஐதராபாத் விமான நிலையம் வந்தடையப்போகிறது என்ற தகவலினார்.

கீழிறங்கி வந்து நின்ற பின், ஒரு சிலர் எழுந்து முன் சென்றார்கள்.  என் பக்க இருக்கையாளர் மட்டும் எழவே இல்லை.  சரி! இறங்கு படிகள் பொருத்தி, கதவு திறந்த பின் இறங்குவார் என எண்ணி நானும் அமர்ந்திருந்தேன்.  முன் எழுந்து சென்றவர்களைக் காணவில்லை.  இறங்கியது மாதிரி தெரிந்தது.  நாமும் இறங்கலாமென பக்க இருக்கையாளரை தாண்டி விமானக் கதவுக்கருகே செல்லும் போது, டெல்லி செல்லும் பயணிகள் இறங்க வேண்டாமென ஒரு அறிவிப்பு. 

அடப்பாவி! பக்க இருக்கையாளர் டெல்லி செல்பவர் போல!

 இந்தியாவின் அதி நவீன விமானநிலையத்துக்குள், வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே சென்றேன்.  தாமதமாக வந்து சேர்ந்ததற்காக, அடி பிசிறப்போகிறார்கள் என பயந்து கொண்டே வாயிலுக்கு வந்தேன்.  நண்பர்கள், நீ விமானத்தில் வந்ததால் தான், இத்தகைய விமான நிலையம் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது என மகிழ்ந்தனர்.  

அங்கிருந்து பயணம் தொடர்ந்தது.

இனியும் தொடரும்……..