திருப்பூரில் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் முற்றிலும் இல்லையென அரசாங்கமோ, தொழிலதிபர்களோ உரக்கச் சொல்ல முடியாது.  தெரிந்தும், தெரியாமலும் குழந்தைத் தொழிலாளர்களின் பங்களிப்பு தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.

வெளிநாட்டு விற்பனை நிலையங்களும், ஏற்றுமதி நிறுவனங்களும் தங்களது ஆடைகள் குழந்தைத் தொழிலாளர்களின்றி தயாரித்தவை என இப்போது விளம்பரப்படுத்திக் கொள்கின்றன.  பனியன் சார்ந்த உபதொழில்களிலும், உள்நாட்டில் விற்கப்படும் ஆடைத் தயாரிப்புகளிலும், குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள் என்பது தான் நிதர்சனம்.

உறுத்தும் உண்மை ஒன்றைச் சொல்லட்டுமா?

உங்கள் உடலோடு ஒட்டி உறவாடும் உள்ளாடைகள் வியர்வை உறிஞ்சுவது போல், குழந்தைத் தொழிலாளர்களின் உழைப்பு உறிஞ்சித் தயாரானது தான்.

குழந்தைத் தொழிலாளர் அவலங்களை என்னுடைய முந்தைய கனியா கனிகளும், கண்ணாடி கனவுகளும் பதிவில் ஓரளவு பதிவு செய்திருக்கிறேன்.  எழுத்துக்களை விட, படங்கள் பெருமளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.  அதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ள இளம் படைப்பாளி ரவிக்குமார் என்ற குறும்பட இயக்குநரும் ஒருவர்.

திருப்பூரைச் சேர்ந்த, ரவிக்குமார் பனியன்கள் தைப்பதற்குத் தேவையான தையல் நூல் வியாபாரம் செய்து வருகிறார். லீவு, எட்டா(ம்) வகுப்பு, சுழல் என்ற தலைப்புகளில் குறும்படங்களை எடுத்திருக்கிறார்.

இதில் எட்டா(ம்) வகுப்பு என்ற குறும்படம் திரையிடல்களின் போது பாராட்டைப் பெற்றது.

ஐந்தாம் வகுப்போடு பழைய பேப்பர் கடைக்கு வேலைக்கு போய் விட்ட சிறுவன், அவனுடைய 8ம் வகுப்பு படிக்கும் நண்பன், தன்னைப் போலல்லாது,  ஒரு டாக்டராகவோ, பொறியாளனாகவோ ஆக வேண்டும் என்ற கனவுடன் பழைய புத்தகங்கள், செருப்புகள் போன்ற தன்னாலான உதவிகள் செய்தும், பயனளிக்காது பனியன் கம்பெனிக்கு வேலைக்கு சென்று விடுகிறான் என்பது தான் கரு.

தன்னைப் பற்றியான அறிமுகத்தில்,

“நான் சிறுவயதில் பள்ளிக்குச் சென்றபோதே விடுமுறைக் காலங்களில் பனியன் கம்பனிகளில் வேலைக்குச் செல்வேன். அதுதானோ என்னவோ பின் நாட்களில் என் குறும்படங்களில் பிரதிபலித்தது.

துபாய் சென்றுவந்த ஒரு நண்பரிடம் இருந்த கேமராவை எடுத்துக் கொண்டு ஏதோ படம் பிடித்தேன். நிறைவாக இல்லை. நண்பன் தே.ராம் ஒரு குறும்படம் இயக்கினான். அவனுடன் சேர்ந்து பணியாற்றினேன். கொஞ்சம் கற்றுக் கொண்டு ‘லீவு’ குறும்படத்தை இயக்கினேன். அதற்குப் பின்னர் ஒரு வருட இடைவெளியில் ‘சுழல்’, ‘எட்டா(ம்) வகுப்பு’ என்னும் குறும்படங்களை இயக்கினேன்.

குறிப்பாக குழந்தைத் தொழிலாளர் பற்றியே நான் குறும்படம் எடுத்ததற்கான காரணம் என் மனதின் சிதைவு என்றே எண்ணுகின்றேன் “

ரவிக்குமாரின் கருவில் உருவான ஒரு அசைபடத்தை நண்பர் கேபிள் சங்கர் ஏற்கனவே ஒரு பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  கேபிள் சங்கருடனான திருப்பூர் சந்திப்பில் ரவிக்குமாரை சந்திக்கும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது.

இப்போது பின்னல் நகரம் என்ற வலைத்தளத்தில் பதிவுகள் எழுத ஆரம்பித்துள்ளார்.

வளரும் இளம் படைப்பாளி ரவிக்குமாரை வாழ்த்தி வரவேற்போம்.

மனைவியின் 
கருக்கலைப்புக்கு 
கைமாற்று கேட்டவனிடம் 
சொல்ல நினைத்ததும்
சொல்லாது விட்டதும்
கடனைக் காட்டிலும்
அதிகமென்றாலும்

மனங்கலைத்துக்
கொடுத்தேன் 
தடுக்கவில்லை

எழுதிட்டியா?

இல்லடா.  இனிமத்தான் எழுதணும்.

எழுதீட்டு எனக்கு கொஞ்சம் காமிடா.  நாம்படிச்சதுக்கப்புறம் வாத்தியார்ட்ட குடு.  என்ன?

செர்ரா.

(தெப்பக்காடு, மாயாற்றைக் கடந்து செல்லும் போது எடுத்த படம் – ஒலியுடன் காணவும் )

சுற்றுலா சென்ற மாணவர்கள், முடிந்ததும், சென்ற பள்ளிச்சுற்றுலாவைப் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுத வேண்டும். எனக்கு பள்ளி விடுமுறை நாட்களில், சுற்றுலா?!? என்பது அதிகபட்சமாக தூத்துக்குடி, குறைந்த பட்சமாக திருமங்கலம் அல்லது மதுரை.

பள்ளியில் ஏற்பாடு செய்யப்படும் சுற்றுலாவுக்கு, நானும் பெயர் கொடுப்பேன்.  அது பெயராகவே இருக்கும், கடைசிவரை பணம் கட்டாதவர்களின் அட்டவணையில்.  பின் அந்த சுற்றுலாவை, செவி வழிச் சொற்களிலும், கட்டுரை வழி எழுத்துக்களிலும் சுற்றி வருவேன்.

அந்த கணக்கைச் சமன் செய்யத்தான்,  இப்போது நண்பர்களுடன் என்னால் முடிந்த அளவு/முடியும் வர பயணப்படுகிறேன்/வேன்.

என் பயணப்பதிவுகளைப் படித்தவர்கள், தங்குமிடம், முகவரி, தொலைபேசி எண்கள் வேண்டுமென்று, நேரிலும், தொலைபேசியிலும், மின்னஞ்சலிலும் தொடர்ந்து கேட்கவே இல்லை  ஓரிருவர் மட்டுமே கேட்டிருந்தனர்.

இருந்தும், வெவ்வேறு வலைத்தளங்களிலிருந்து நான் சேகரித்த தகவல்களை இணைத்திருக்கிறேன். தங்குமிடங்களின் வசதிகள், வாடகை, நம்பகத் தன்மை குறித்து எனக்கு எதுவும் தெரியாது. நீங்களே விசாரித்து கொள்வது நலம்.

ஊட்டி, குன்னூர், கூடலூர், மசினகுடி, பொக்காபுரம்

பிள்ளையார் கோவில் தெரு – இந்தப் பெயரை சொன்னாலே, எதிராளியின் முகம் பிரகாசமாகி, ஒரு புன்முறுவல் பூக்கும்.  புன்னகையின் அர்த்தம் என்னவென்று சிறு வயதில் எனக்குத் தெரியாது.  பின்னர் கேட்ட போது, எங்கள் தெரு அழகான இளம்பெண்கள் நிறைந்த தெரு என்று சொன்னார்கள்.  இங்கு தான் என் வீடும் இருந்தது.

கச்சேரி ரோட்டிலிருந்து எங்கள் தெருவில் நுழையும் போதே, வலது புறம் பெட்ரோல் பங்க்-ன் மதிற்சுவர்.  எதிரில் பிள்ளையார் கோவில் மதிற்சுவர்.  இது முடியுமிடத்தில், கோவில் திண்ணை.  பக்கத்தில் நல்ல தண்ணீர் குழாய், அடுத்து உப்பு தண்ணீர் அடிகுழாய்.

பின் வரிசையாக வீட்டுக்கு ஒன்றோ, இரண்டோ திண்ணைகள் உள்ள வீடுகள் அல்லது வளவுகள் இருக்கும்.

பிள்ளையார் கோவில் திண்ணை ஒரே கரடு முரடாக, புல் முளைத்து, உட்கார மட்டுமே உபயோகமாக இருக்கும்.  கொஞ்சம் தெருவுக்குள் வந்தால் செல்லம்மா வீட்டு திண்ணை, செட்டியார் வீட்டு திண்ணை, சிவங்கோயில் வீட்டு திண்ணை இப்படி பல.

கிட்டங்கி வீடு – இந்த வீட்டில் இருக்கும் திண்ணை கொஞ்சம் பெரியது, திண்ணை முழுதும் வழு வழுன்னு சிமிண்டு தரை, கம்பி கிராதியோடு இருக்கும்.  ஏதாவது வீடுகளில் விசேசம் என்றாலோ, திருவிழாக் காலங்களில் உறவினர்கள் நிறைய வந்தாலோ, கிட்டங்கி வீட்டு திண்ணை தான் விருந்தினர் மாளிகை.

கிட்டங்கி வீட்டுக்கு எதிரில், பெரிய விறகுக் கடை.  அதுக்கடுத்து நடுக்கடை செட்டியார் வீட்டு காம்பவுண்டு – உள்ளே எதிரும் புதிருமாக நான்கு வீடுகள் இருக்கும்.  வாசலின் இருபுறமும் நீளமான திண்ணைகள் உண்டு.  இது ஒரு ஆள் மட்டுமே படுக்கும் அகலத்துடன் இருக்கும்.  கால்மாடு தலைமாடுனு ஒரு ரெண்டு பேர் படுக்கலாம் ஒரு திண்ணையில்.  இதுல சதுரக்கல் பதிச்சிருக்கும்.  மழைக்காலத்துக்கு ஆகாது.

இந்த திண்ணையில் எப்போதும், இரவில் கோணல்மானலாக கோபாலண்ணன் படுத்திருப்பார்.  காளிமார்க்கில் வேலை பார்க்கும் பெருமாள் எப்போதாவது.  வையாபுரிப் பிள்ளை நடுஇரவில் கூட ஏதோ ஒரு பழைய புத்தகத்தை தான் வேலை செய்யும் பலசரக்குக் கடையிலிருந்து எடுத்து வந்து தெரு விளக்கு வெளிச்சத்தில் படித்துக் கொண்டிருப்பார்.

சென்னையிலிருக்கும் முருகண்ணன் முன்னாடியெல்லாம், ஊருக்கு வரும் போதெல்லாம், இந்தத் திண்ணையில் தான் உட்கார்ந்திருப்பார்.  சமயத்தில் வெயில் அடிச்சாக்கூட.  நல்ல ஆங்கில அறிவு.  கடிதங்களில் அவர் எழுதியது அச்சடித்தது போல் இருக்கும்.

ஒரு நாள், ஏண்ணே! முன்னாடி கேஸ் சிலிண்டர் போட்டுட்டிருந்தீங்க.  காக்கி டவுசர் போடணும், சரி!  இப்ப, ஆபீஸ்ல தான் வேலைன்னாலும் டவுசரே போட்டிருக்கீங்களே ஏன்? னு கேட்டேன்.

டேய்! நான் ஸ்கூல்ல படிக்கிறப்போ, எனக்குனு வீடு ஏதும் கிடையாது.  அம்மா, அப்பாவும் சின்ன வயசுலேயே இறந்துட்டாங்க.  நான் உங்க ஆச்சி வீட்லேயோ, அல்லது நம்ம சொந்தக்காரங்க யார் வீட்லேயாவது சாப்ட்டுட்டு ராத்திரி இந்த திண்ணையில தான் படுப்பேன். இந்த போஸ்ட் மர லைட் வெளிச்சத்துல தான் படிப்பேன்.  அப்போ, எனக்கு ஸ்கூல் யூனிபார்ம் காக்கி டவுசர்.  அதுவும் ஒன்னே ஒன்னு தான் இருக்கும்.  ராத்திரி துண்டைக் கட்டிக்கிட்டு, டவுசரை அடிபைப்ல நனைச்சு திண்ணையில போட்டு அதும்மேல தலைய வச்சு, படுத்திருப்பேன்.  காத்துல பறந்து டவுசர் கீழே இருக்கிற சாக்கடையில விழுந்திருமோனு திடீர்னு முழிச்சு, முழிச்சு பாத்துக்குவேன்.

அன்னைக்கு ஒரு காக்கி டவுசர் தான்டா இருந்துச்சு.  இன்னைக்கு பரவால்ல, ஆறேழு டவுசர் இருக்கு.  அப்போ தான் புரிந்தது, பாசம் டவுசர் மீது மட்டுமில்லை,  திண்ணை மேலும் தான்.

இரவு தெரு விளக்கு வெளிச்சம், பாடம் படிக்குமிடமாகவும், கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு தொடங்குமிடமாகவும், பெண்கள் பேசுவதற்கு பாதுகாப்பான இடமாகவும், பஞ்சு மிட்டாய், சோன்பப்டி, சுக்கு காபி, சேலைகள், துணிகள் விற்குமிடமாகவும், தீப்பெட்டி ஒட்டுமிடமாகவும், குச்சிக்கட்டை அடுக்குமிடமாகவும் இருக்கும்.  பெருசுகள் தங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்த கடிதங்கள், அழைப்பிதழ்களை விளக்குக்கு கீழே நின்று உத்து உத்து பார்த்து படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

திண்ணை – காலையில் எல்.ஐ.சி அய்யர் அங்கு உட்கார்ந்து பேப்பரில் லாட்டரிச் சீட்டு ரிசல்ட் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்.  பதினிக்காரர் கூடை இறங்கியிருக்கும்.  திண்ணையில் உட்கார்ந்து பல் விளக்கிக் கொண்டே தெருவை வேடிக்கை பார்க்கும் ஓரிருவர்.  பித்தளை தண்ணீர் குடங்கள் வழியில் ஓய்வெடுக்கும்.  மதிய நேரத்தில், வத்தல், கோதுமை, சாக்கு போன்றவைகள் வெயிலில் காயும்.  பசங்களின் பலவித விளையாட்டுகளில் திண்ணையும் ஒரு உறுப்பினர்.  பொழுது சாய்ந்ததும், ஆண்களின் அரசியல் பேச்சு.  சோசியர்களின் வருங்கால கணிப்புகள் திண்ணையில்.  இரவானதும், திண்ணையின் ஓரங்களிரண்டிலும் அமர்ந்து பெண்கள் பொரணி பேசுவார்கள்.  இரவு வழிப்போக்கர்களின், வழமையானவர்களின் படுக்குமிடம், என பலமுகம் காட்டும்.

திண்ணைகளின் முகங்கள் இப்பொழுது மாறி விட்டது.  பெரிய திண்ணைகள் இப்போது கம்ப்யூட்டர் சென்டர்களாகவும், சிறிய திண்ணைகள் ஜாப் டைப்பிங் ஆபீசாகவோ, அல்லது பத்திரம் எழுதுபவரின் அலுவலகமாகவோ அல்லது சிறிய அறைகளாக உருமாறிவிட்டன.

இப்போது அண்ணன் ஊருக்கு வந்தால், திண்ணைக்கு என்ன செய்வாரோ தெரியவில்லை.