உள்ளங்கையளவு உலகு

நண்பர்கள் இருவர் சென்ற விடுமுறையில் ஏதாவது பயணத்தை திட்டமிடச் சொல்லியிருந்தனர். கடைசி நேர சூழ்நிலை மாற்றத்தால் திட்டமிட்ட இடத்துக்கு செல்ல முடியவில்லை. மூவரும் எங்காவது ஓரிடத்தில் சந்திக்கலாம் என முடிவு செய்து சென்னையில் கூடினோம். ஒரே ஒரு நாள் மட்டும் ஏதோவொரு விடுதியில் தங்கலாம் என முடிவு செய்து, புறநகரில் இருந்த அதி நவீன வசதிகள் நிறைந்த ஒரு ஆடம்பர விடுதிக்கு கிளம்பினோம்.

ஒரு நண்பர் சுந்தரம் – தனியார் நிறுவன மேலாளர். இன்னொருவர் முத்து – நிதி நிறுவன முகவர். விடுதிக்கு செல்லுமுன்னும், வழி நெடுகிலும் முத்து தான் புதியதாய் வாங்கிய அலைபேசியின் அருமை, பெருமைகளைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். தொடுதிரையுடன் கூடிய அலைபேசி. ஆண்ட்ராய்டு தொழில் நுட்பத்துடன் கூடியது. தேவையான மென் பொருள்களை ஏற்றிக் கொள்ளலாம். பியானோ இசைக்கலாம், மின்னஞ்சல்கள், இணையம் இயக்கலாம், ஒரு தடவலில் படங்களை மாற்றலாம். எந்த திசையில் அலைபேசியைத் திருப்பினாலும் படங்கள் மாறும், வரைபடம் மூலம் வழியைத் தெரிந்து கொள்ளலாம் என பெருமையடித்துக் கொண்டிருந்தார். இது போன்ற அலைபேசிகள் தான் இனி உலகையே ஆட்டிப் படைக்கப் போகிறது. மனிதர்களே இதுவன்றி இயங்க முடியாது என்ற அளவில் இருந்தது அவரது அலைபேசி புராணம்.

நண்பகலில் விடுதியை வந்தடைந்தோம். சப்பானிய கட்டிடக்கலையை பின்பற்றி கட்டப்பட்டிருந்த முகப்பு. வரவேற்பறைப் பணியாளர்கள் முதல் இதர பணியாளர்கள் வரை அனைவரும் சப்பானியர்களின் உடை போன்று அணிந்திருந்தனர். ‘’ வடிவில் மொத்த கட்டிடமும் கட்டப்பட்டு நடுவில் நீச்சல் குளம், பக்கவாட்டில் உள் மற்றும் வெளி உணவு விடுதி இருந்தது. பெரும்பாலும் இரண்டடுக்கு கொண்ட தனித்தனி அறைகள்.

ஒவ்வொன்றிற்கும் நவரத்தினக் கற்களின் பெயர்கள் சூட்டியிருந்தார்கள். எங்களுக்கு ‘நீல மணிக்கல்’ என்ற பெயருடைய அறையை ஒதுக்கியிருந்தார்கள். நண்பர் சுந்தரத்திற்கு விடுதியின் உரிமையாளர் தொழில் முறை நண்பர் என்பதால், ஏற்கனவே முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது.

அறை முழுவதும் குளிரூட்டப்பட்டிருந்தது. நுழைந்ததும் உணவுண்ண அமரும் மேசை, நாற்காலிகளுடன் கூடிய ஒரு அறை, அதிலேயே அமர்ந்து தியானம் செய்வதற்கு ஏற்ப ஒரு சிறு அமைப்பு. அதிலிருந்து, கொஞ்சம் உயரமாய் இன்னொரு அறை. சுவற்றில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் தட்டைத் தொலைக்காட்சி, அதைப் பார்க்க வசதியாக மெத்தைகளுடன் கூடிய மூன்று பேர் அமரக்கூடிய இருக்கை. அந்த அறையிலிருந்து மேலே செல்ல படிக்கட்டுகள். மேல் தளத்தில் படுக்கை அறை.

அங்கும் ஒரு தொங்கு தொலைக்காட்சி. பின் ஒப்பனைக்காகவும், ஆடைகளுக்காகவும் எதிரும் புதிருமாக கண்ணாடியும், அலமாரியும், அதையும் கடந்து சென்றால் கழிப்பறையுடன் கூடிய குளியலறை. குளிக்குமிடம் கண்ணாடிச் சுவர்களால் தடுக்கப்பட்டிருந்தது.

மலேசியாவில் இது போன்ற வடிவமைப்புல கட்டப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்த விடுதி உரிமையாளர் அதே வடிவமைப்பில் இங்கும் கட்டியிருந்தார். பெரும்பாலும், சப்பானியர்களே தங்கியிருக்கின்றனர். மிகக் குறைந்த சதவீதத்தில் இதர விருந்தினர்கள் தங்கியிருக்கிறார்கள். விடுதியின் பின்புறத்தில் மிகப்பெரிய புல்தரை மைதானம், சிறு விழாக்கள் நடத்த ஏதுவாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. உடற்பயிற்சி சாதனங்களை உபயோகிப்பதற்கும், நீச்சல் குளத்திற்கும் கட்டணம் ஏதுமில்லை.

இதையெல்லாம் இவ்வளவு விளக்கமாகச் சொல்ல ஒரு காரணமிருக்கிறது. அறைக்கே வரவழைத்த இரவுணவு முடித்து பயணக்களைப்பில் மேல்தள அறைக்கு சென்று சீக்கிரமாகவே தூங்கி விட்டேன்.

காலையில், நண்பர் முத்து குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி கீழ்தளத்தையே சுற்றிக் கொண்டிருந்தார். விபரம் கேட்டதும் என் மொபைலை பார்த்தியா? என்ற கேள்வியுடன் ஏறிட்டார். நான் படுக்கப் போகுமுன், கீழ்தளத்தில் தான் இருந்தது. சொன்னேன். கீழ்தளத்தையே தலைகீழாய் புரட்டிப் போட்டு விட்டார். மேசை, மெத்தை, தலையணை, நீச்சல் குளத்தடியில் என இண்டு இடுக்கெல்லாம் தேடி விட்டார். உள்ளங்கையளவு உலகத்தைக் காணவில்லை.

1800 தொடர்பெண்கள், படங்கள், அசைபடங்கள், பிரத்தியேகமான மென்பொருள்கள் அனைத்தும் போயே போய் விட்டது. அவர் எண்ணுக்குத் தொடர்பு கொண்டால், மணிச்சத்தம் கேட்கிறது. எவரும் அழைப்பை எடுக்கவில்லை. வருத்தத்தின் எல்லையில் இருந்தார். வேறு ஏதேனும் கேட்டால் அழுது விடுவார் போல முகத்தோற்றம். இவரால் சாதாரணமாக இயங்கக் கூட முடியவில்லை. எப்போதும் இது போன்ற சூழ்நிலையில் என்னிலிருந்து எந்த எதிர்வினையும் இருக்காது. ரொம்பவுமே அமைதியாகி விடுவேன். விசயத்தை மட்டும் கேட்டு விட்டு திரும்பவும் தூங்கி விட்டேன்.

ஒரு கட்டத்தில் மிகவும் கோபமாகி, உணவு கொண்டு வந்த நபர்கள் தான் எடுத்திருப்பார்கள் என முடிவு செய்து விடுதி மேலாளரிடம் புகாரளித்தார். அவரும் இரு ஆட்களைக் கூட்டி வந்து திரும்பவும் அறையை அலசி ஆராய்ந்தார். பலனில்லை. நேற்றிரவு பணியாற்றியவர்கள் பணி முடிந்து அதிகாலையில் சென்று விட்டார்கள். செல்லும் போது முழுக்க சோதித்து அனுப்புவது தான் எங்கள் வழக்கம் இருப்பினும் இப்போது செல்லும் பணியாளர்களைக் கூட முழுமையாக சோதித்து அனுப்புமாறு வாயில் பாதுகாவலர்களுக்கு மேலாளர் உத்தரவிட்டார். நேற்றிரவு பணியாளர்களுக்கும் தொடர்பு கொண்டு கேட்ட போது, அவர்கள் எடுக்கவில்லை என்று சொன்னார்கள். ஒரே ஒருவரை மட்டும் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை.

அறையில் இருந்த மூவருக்கும் பணியாளர்கள் மேல் மறுக்க முடியாத சந்தேகம் இருந்தது. மணியடிப்பதால் இப்போது எங்காவது ஒளித்து வைத்து விட்டு, ஓரிரு நாட்கள் கழித்து இங்கிருந்து வெளியே எடுத்து செல்லலாமென நினைத்திருப்பார்களோ என்று சந்தேகப்பட்டு, அறையைச் சுற்றியுள்ள செடிகள், புல்தரை அனைத்திலும் ஒரு முறை தேடி விட்டு, கிடைத்தால் தகவல் தரச்சொல்லி விட்டு அறையைக் காலி செய்தோம்.

பின் அவரவர் ஊருக்கு கிளம்பினோம். நண்பர் முத்து அவர் அவராகவே இல்லை. இயல்பு மீறிய புது மனிதராக இருந்தார். தன் மகிழுந்தில் உலகம் தொலைத்த வருத்தத்துடன் அவரே ஓட்டியபடி மதுரை நோக்கிப் பயணமானார். நான் புகைவண்டியில் ஊருக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் போது, முத்து எண்ணிலிருந்து ஒரு அழைப்பு. தாங்க முடியாத ஆச்சரியத்தில் எடுத்தால், மறுமுனையில் முத்துவே. கூமுட்ட…. கூமுட்ட…. என் பைக்குள்ள தாண்டா மொபைல் இருக்குது! பையில் யாராவது தேடிப்பாத்தமா? என திட்டினார். மனதுக்குள் யார் கூமுட்டை? என நினைத்துக் கொண்டேன். மதுரை செல்லும் வழியில் திருச்சியில் உறவினர் ஒருவர் வீட்டில் தங்கிச் செல்லலாம் என முடிவெடுத்திருக்கிறார். அங்கே, பையின் பக்கவாட்டில் ஏதோ எடுக்க விழையும் போது அலைபேசி கையில் தட்டுப்பட்டு எடுத்திருக்கிறார்.

முதலில், விடுதிக்கு அழைத்து விசயத்தை சொல்லச் சொன்னேன். இதில் விடுதிப் பணியாளர் மீது சந்தேகப்பட்டது மிகப்பெரிய தப்பு என உறைத்தது. முன் பின் தெரியாதவரை சந்தேகப்பட நமக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? ஏன்? எப்படி? தவறு செய்யாத அந்த பணியாளரின் மனம், சந்தேகத்தோடு விசாரிக்கும் போது என்ன பாடுபட்டிருக்கும்? எவ்வளவு மனவருத்தம்? மன உளைச்சல்? கேள்விகள் நீண்டு கொண்டேயிருந்தது. விடுதிக்கு அழைத்து, மன்னிப்பு கேட்டு பணியாளரிடமும் வருத்தம் தெரிவித்து, மன்னிப்பும் கேட்கச் சொன்னேன்.

அமைதியான சூழ்நிலையில், அற்புதமாய் கழிந்திருக்க வேண்டிய ஒரு நாளை, சிறு நினைவுக் குறைவால் தானும் நிம்மதியிழந்து, மற்றவர்களையும் இழக்க வைத்து வீணாக்கி விட்டார்.

இவ்வளவு களேபரம் நடந்துட்டிருக்கு.  கொஞ்சங்கூட கவலைப்படாம, கண்டுக்காம, தூங்கிட்டிருந்தியேடா?னு எனக்கு கொடுமானம் கிடைச்சது தனிக்கதை.

Advertisements

எட்டுத் திக்கும்…..

நீண்ட நாள் கோரிக்கையை ஏற்று எழுத்தாளர். எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள் திருப்பூர் சந்திப்புக்கு வர இசைந்துள்ளார்கள். நிகழ்வில் தனது பயணங்களைப் பற்றி உரையாற்றவிருக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து வாசகர்கள், நண்பர்கள் கலந்துரையாடலும் நடைபெறவுள்ளது.

நண்பர்கள் அனைவரையும் நிகழ்வுக்கு அன்போடு வரவேற்கிறோம்.

 

 

 

கூனல் முதுகழகன்

சொந்த நிலம் கொஞ்சம் உண்டு. அதனால் தன்னைக் குபேரன் என்று எண்ணிக் கொள்ளுவான். தோற்றத்தில் குரூபி. பாட்டு அவனை எப்படி வருணிக்கிறது என்று பாருங்கள்.

சிவப்பிக்குக் காதலன் சிவத்தையாவென்று கூனனுக்குத் தெரியும். அவள் அவனையேதான் மணம் கொள்ள உறுதியோடிருக்கிறாள் என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும். ஆயினும் அவளுடைய பெற்றோர்களைத் தன் பக்கம் இழுக்கச் சொந்த நிலம் என்ற தூண்டில் இருக்கிறதல்லவா? சிவத்தையாவுக்குச் சொந்தம் என்று சொல்ல கையும் காலும்தானே உண்டு. எனவே துணிந்து அவளிடமே தன்னை மணந்து கொள்ளச் சம்மதம் கேட்கிறான். அவளோ தமிழில் புதிய புதிய வசவுச் சொற்களைப் படைத்து, அறம்பாடும் கவிகளையும் தோற்கடிக்கும் வகையில் அர்ச்சனை செய்கிறாள்.

மாமன் மகனிருக்க
மாலையிடும் சாமியிருக்க
ஒத்தக் கண்ணுப் பயலும் தான்
உறுதி யாண்ணும் கேட்டானே
பாதை பெரும் பாதை
பய வயிறு குழி தாழி
குழி தாழி வயிற்றுப் பய
கூத்தியாளும் கேக்கானே
உறக்கம் பிடிச்ச பய
ஒட்டுத்திண்ணை காத்த பய
கண்ணுப் பட்டை செத்த பய
காட்டமென்ன என் மேலே?
கூன முதுகழகா
குழி விழுந்த நெஞ்சுக்காரா
ஓலைப் பெட்டி வாயோட
உனக்கெதுக்கு இந்த ஆசை
அஞ்சரிசி பொறுக்கிப் பய
ஆளைக்கண்டா மினுக்கிப் பய
தேகம் குளிராட்டிப் பய
தேத்துராண்டி எம்மனசை
பரட்டைத் தலை முடியாம்
பரிசை கெட்ட திருநீரும்
வயக்காட்டு கூவை கூட
வன்மங் கூறி என்ன செய்ய?
முன்னத்தி ஒருக்காரா
மிளகுபொடி லேஞ்சிக்காரா
கழுதை உதட்டுக்காரா
காரமென்ன என் மேலே
சாணைக் கிழங்கெடுத்து
சள்ளைப் பட்டு நான் வாரேன்
எண்ணங் கெட்ட சின்னப்பய
எட்டி எட்டிப் பாக்கானே
எருமை உதட்டுக்காரா
ஏழெருமைத் தண்டிக்காரா
கழுதை உதட்டுக்காரா
காட்டமென்ன என் மேலே
மச்சு வீட்டுத் திண்ணையிலே
மத்தியான வேளையிலே
கேப்பை திரிக்கையிலே
கேட்டானே வாப்பெறப்பு
கட்டக் கட்ட உச்சி நேரம்
கரடி புலி வார நேரம்
சுடுகாட்டுப் பேய் போல
சுத்துரானே மத்தியானம்

வட்டார வழக்கு : கூத்தியாள்-வைப்பாட்டி ; வாப்பெறப்பு-வாய்ப்பிறப்பு (சம்மதம்) ;
சாணைக்கிழங்கு-கரிசல் நிலத்தில் வளரும் கிழங்கு. கூழாக்கிக் குடிக்கலாம்.

கூனனை, அவள் திட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தும் வசைச் சொற்களைக் கவனியுங்கள்.

சேகரித்தவர் :
S.S. போத்தையா

சேகரித்த இடம் :
விளாத்திக்குளம்,
நெல்லை மாவட்டம்.

தமிழர் நாட்டுப் பாடல்கள் – நா. வானாமலை, எம்.ஏ., எல்.டி.,

குறிப்பு : காலாவதியான வலைத்தளத்திலிருந்து இப்பொக்கிஷத்தை மீட்டெடுத்து சேமிப்புக்காக இங்கே பதிவிட்டிருக்கிறேன். யாருக்கேனும் ஆட்சேபணை இருந்து, பின்னூட்டத்தில் சொன்னால் எடுத்து விடுகிறேன்.

வாயு மண்டலம்

காலணிகளை வெளியே கழட்டி வரச் சொல்லி மிரட்டும் கண்ணாடிக் கதவு அறிவிப்பு, வழுவழுவென்று இருந்த கற்கள் பதித்த தரை, கழுத்துயர முன் தடுப்பின் பின் அமர்ந்திருக்கும் பணியாளர்கள்,  அவர்கள் மட்டும் அமர்வதற்கான மெத்தை இருக்கைகள், வருபவர்கள் நின்று, சென்று கொண்டேயிருக்க வேண்டுமென தீர்மானித்து, அளவாய் விடப்பட்டிருக்கும் காலியிடம்.

இது தான் அரசால் விநியோகிக்கப்படும் சமையல் எரிவாயு விநியோகிக்கும் முகவர்களின் பெரும்பான்மையான அலுவலகம். எப்போதும், பொறுமை கிலோ என்ன விலை? கனிவு என்றால் என்னவென்று கேட்கும் முகபாவம், கேள்வி கேட்டு முடிக்குமுன் முகத்திலறையும் பதில்கள், இப்படியான தகுதிகள் பார்த்து தேர்ந்தெடுத்த பணியாளர்களே பெரும்பாலுமிருப்பர்.

மக்களின் அத்தியாவசியத் தேவையான சமையல் எரிவாயுவை ஏன் அரசே விநியோகம் செய்யக் கூடாது?  முகவர்களுக்கு ஏன் கொடுத்து கொள்ளை லாபம் அடிக்க அவர்களுக்கு வழிவகை செய்ய வேண்டும்?  அல்லது முகவாண்மை அலுவலகப் பணியாளர்களுக்காவது முறையான பயிற்சியும், சரியான சம்பளமும் கிடைக்கப் பெற அரசு ஆவண செய்தால் மக்களுக்கு மிகப் பயனுள்ளதொன்றாய் இருக்கும்.

கடந்த சில மாதங்களாக சமையல் எரிவாயு உருளைகள் கேட்டு விண்ணப்பிக்காததால், என்னுடைய இணைப்பை, உயிரற்ற பட்டியலில் சேர்த்து விட்டார்கள். அதனை உயிரூட்ட, உரிய ஆவணங்களைச் சேகரித்துக் கொடுக்கவே சில நாட்களாயின.  ஆவணங்களைச் சரி பார்த்து, ஒரு வழியாக சரியென தலையசைப்பதற்கு மேலும் ஒன்றிரண்டு நாட்கள்.  வீட்டுக்கு ஆய்வு செய்ய ஒருவர் வருவார், அவரின் அறிக்கை கிடைத்த பின் நாங்கள் சொல்கிறோம் என்ற பதிலோடு வெளியே வந்தேன்.

தொடர்ச்சியாக தொடர்பு கொண்டதில், வீட்டுக்கு ஆய்வு செய்ய வருபவரின் தொடர்பு எண் கிடைத்தது.  அவரை ஒருவாறாக தொடர்ச்சியாக தொடர்ந்ததில், ஆய்வுக்கு வந்தார்.  பார்க்க வேண்டியதைப் பார்த்து பெற வேண்டியதைப் பெற்றுச் சென்ற ஓரிரு நாட்களுக்குப் பின் முகவர் அலுவலகத்தை அழைத்த போது,

உங்க வீட்டுக்கு வந்தார்ல, அவர் இன்ஸ்பெக்சன் பண்ணுன பேப்பர் எதுவும் குடுக்கல. நீங்க அவரையே கூப்பிட்டு கேட்டுக்கோங்க.

என்ற பதிலுக்குப் பின், ஆய்வாளர் (வீட்டுக்கு உருளை கொண்டு வந்து கொடுக்கும் பணியாளரும் இவரே),

நான், எல்லா பேப்பரையும், ஆபீஸ்ல ஒல்லியா ஒரு மேடம் இருப்பாங்க பாருங்க! அவங்க கிட்ட கொடுத்திட்டேன்.  அவங்ககிட்ட கேட்டுப்பாருங்க!

என்று முடித்தார்.

அடுத்த கட்ட முயற்சியில், இது போன்ற விசயங்களைக் கண்காணிக்கும் பணியாளரின் எண் கிடைத்து, கேட்ட போது அலுவலகத்துக்கு வரச்சொன்னார்.

இந்த பேப்பரையெல்லாம் எடுத்துட்டு, சீனிவாசா போங்க! அங்க மேடம் வருவாங்க! 12 டூ 2 மணி வரைக்கும் தான் இருப்பாங்க. கையெழுத்து வாங்கிட்டு வந்திடுங்க. பதிஞ்சிடலாம்.

சீனிவாசா என்பது இன்னொரு பகுதியில் இருக்கும் முகவர் அலுவலகம். அங்கு சென்று, 12 மணியிலிருந்து, 2 மணி வரை காத்திருந்தது தான் மிச்சம். ஒன்றரை மணிக்கு மதிய உணவு இடைவேளைக்காக, எல்லோரையும் வெளியே தள்ளி கதவை அடைத்து விட்டார்கள்.  பசியுடன் சுமார் 30 பேர் வரை இது போன்ற தாள்களுடன், பகுதி அலுவரின் வருகைக்காக காத்திருக்க, வருவதற்கான அறிகுறியே இல்லை.  கேட்ட போது தெளிவான பதிலுமில்லையாதலால், 2 மணிக்கு மேல் திரும்ப வேண்டியதாயிற்று.

இப்படியாக, படையெடுத்து தோற்றதில், தீச்சுவாலையில்லா அடுப்பு வாங்கி ஒப்பேற்றிக் கொள்ளலாம் என்ற முடிவில், விண்ணப்பத்தை கிடப்பில் போட்டேன்.  சென்னையில் எரிவாயு முகவர் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும், என் உறவினர் ஒருவரிடம், புலம்பிக் கொண்டிருந்த போது, நேராக கோவையிலிருக்கும் முதன்மை அலுவலகத்தை அணுகச் சொன்னார்.

கோவை, முதன்மை அலுவலகத்தின் வரவேற்பறையில், காவலர்கள் என்ன விசயமாய் வந்திருக்கிறீர்கள்?  யாரைச் சந்திக்க வேண்டும்? என்ற விபரங்களைத் தெரிந்து, எத்தனை மணிக்கு நுழைந்தோம் என்பதையும் பதிவு செய்து உள்ளே அனுப்புகிறார்கள்.

அலுவலரின் அறைக்கு அழைத்து சென்று, இருக்கையில் அமர வைத்து காவலர் திரும்பிச் செல்கிறார்.  அலுவலர், எனக்கு முன் இருந்த ஒரு வயதான பெண்மணியிடம், பெயர் மாற்ற விண்ணப்பத்தை எப்படி எழுத வேண்டும் என பொறுமையோடு விளக்கிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்பெண்மணியின் அப்பாவித்தனமான கேள்விகளுக்கும், கனிவோடு பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

என் முறை வந்த போது, விசயங்களை பொறுமையாகக் கேட்டு விட்டு, திருப்பூரிலேயே இந்தக் காரியத்தை முடித்திருக்கலாமே?  ஏன் இங்கு வரை வந்து அலைகிறீர்கள்? என ஆதங்கப்பட்டார்.  என் இணைப்பு இருக்கும், முகவர் அலுவலத்துக்கு தொலைபேசியில் அழைத்து, இனி மேல் கையொப்பத்துக்காக வாடிக்கையாளர்களை அலைக்கழிக்காதீர்கள். அவர்களுக்கும் வேலை இருக்கும்.  இதற்காக, அலுவலக விடுப்பு, அனுமதி போன்றவைகள் எடுத்து அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். முறையான ஆவணங்களை வாங்கிக் கொண்டு, எரிவாயு உருளைகளைக் கொடுங்கள். பின்பு, அதிகாரியிடம் கையொப்பம் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என உத்தரவிட்டார்.

இது, அவரது பணியென்ற போதிலும், அலுவலகத்தின் வாயிலிலிருக்கும் காவலர்கள் முதல் அலுவலர் வரை சேவை மனப்பான்மையுடன் செயல்படுவது என்ற மன ஓட்டம் மேல் மட்டத்திலிருந்து தான் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். போகும் போது இவரின் பெயரை அவசியம் தெரிந்து கொண்டு, பாராட்டி ஒரு பதிவாவது எழுத வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

சமையல் எரிவாயு இணைப்பைப் புதுப்பிக்க ஆணையிட்டு ஒப்பமிட்டார். அதிக பட்சமாய் பத்து மணித்துளிகளாயிற்று.  மிகுந்த மகிழ்வோடும், நன்றியோடும் விடைபெற்றேன்.  வாசலையடைந்தும், பெயர் கேட்க மறந்ததை நினைத்து, ஆவணங்களைப் பையில் திணித்த போது, கையொப்பத்தின் கீழே, அலுவலக முகவரியுடன் கூடிய முத்திரையில் பெயரும் இருந்தது.

வள்ளுவன்!

பொலிகாளை

நண்பர்களுடனான ஒரு பயணத்தின், இடை நிறுத்தத்தின் போது, ’சிந்து சமவெளி பட சுவரொட்டியைப் பார்த்த நண்பர், இதே இயக்குநரின் ’மிருகம் படம் தனக்குப் பிடித்திருந்தது என்றார். படத்தின் கதாநாயகனுடன் எப்போதும், பொலிகாளையும் இருக்கும்.  பொலிகாளையை பல பசுக்களுடன் இணைக்கு விடுவான்.  இவனும் பெண் பித்தனாய் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பான்.

என் நண்பனொருவன், தன் வீட்டில் முதலில் நாய் வளர்க்க ஆரம்பித்தான். பின் சேவற் சண்டைகளை வேடிக்கை பார்க்கச் சென்று, சண்டைச் சேவல்களை வளர்க்க ஆரம்பித்தான்.

சேவற் சண்டையைப் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் – இங்கே

நண்பர் இப்போது புதிதாய் வளர்ப்பது ஒரு குதிரைக் குட்டி. அதென்னவோ, சுழி சரியில்லாத குதிரையாம், அதனால் விலை குறைவாம்.  இந்தக் குதிரையை வளர்த்தால், பெரும் பணக்காரர் கூட ஆண்டியாகி விடுவாராம்.

குதிரைக் குட்டியைப் பார்க்கலாமென, நண்பரின் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த போது ஒரு பொமரேனியன் வகை நாயும், வேறு சில வகைகளும் இருந்தது. பொமரேனியன் ரக நாய் மட்டும் மிகவும் சுறுசுறுப்புடன், குரைத்துக் கொண்டேயிருந்தது.  நாயை அமைதிப்படுத்தும் பொருட்டு, நாயை நோக்கி கையை நீட்டியவுடன், அமைதியாகி பின்புறம் காட்டிக் கொண்டு திரும்பி நின்றது.

ஒன்றுமே புரியவில்லை.  நாய்களிடம் கை காட்டும் போது நம் கையை நோக்கியே அதன் கவனம் இருக்கும்.  இது வித்தியாசமாயிருக்கிறதே? என நண்பரிடம் கேட்ட போது, இது இணைக்காக வைத்திருக்கும் நாய். கை நீட்டினால், பெண் நாயுடன் இணைக்கு விடப்போகிறார்கள் என நினைத்து, இரு பின்னங்கால்களுக்கு இடையில் கையை நுழைத்து தூக்குவதற்கு வசதியாக நிற்கிறது என்று சொன்னான்.

மாதத்துக்கு பத்துப் பதினைந்து இணைகள் உண்டென்றும், இணையின் மூலம் பிறக்கும் குட்டிகளில் ஒன்றும் கிடைக்கும் என்று சொன்னான்.  உன்னை மாதிரியே உன் நாயும் இருக்கேடா! என நான் கேலியாகக் கூறினாலும், அதிலும் உண்மை இல்லாதில்லை.

இது போன்ற விசயங்களைப் பேசிக் கொண்டு வரும் போது, என்னுடன் பயணித்த நண்பர்கள் கொங்கு மண்டலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குக்கிராமத்தை தம் சொந்த ஊராகக் கொண்டவர்கள்.  தம் ஊரில் முன்னர் நடந்து கொண்டிருந்த இருந்த ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சொன்னார்கள்.

முன்பெல்லாம், அவர்களுடைய கிராமத்தில் மைனர் கவுண்டர் என்று ஒருவர் இருப்பார். வாரிசு இல்லாத பெருந்தனக்காரர்கள், தமது சொத்துக்களை அனுபவிப்பதற்காவது, ஒரு குழந்தை வேண்டுமென்பதற்காக, மைனர் கவுண்டரை வீட்டுக்கு விருந்துக்கு அழைப்பார்கள்.

படத்துக்கு நன்றி – Arunachala Grace

முன்கூட்டி முடிவு செய்த நாளில், இரவு நேரத்தில் குறிப்பிட்ட வீட்டிற்கு வில்லு வண்டியில் வருவார். சிறப்பு அசைவ விருந்து முடிந்ததும், தனியறையில் பால், பழவகைகள், முந்திரி, பிஸ்தா பருப்புகளுடன் முதலிரவு போல அலங்கரித்த படுக்கையில் அந்த வீட்டின் பெண்மணி காத்திருப்பார்.  அப்பெண்மணியுடன் கலவி முடித்து விடியும் முன் சென்று விடுவார்.

கரு உருவாகும் வரை மைனர் கவுண்டர் அந்த வீட்டிற்கு குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் வந்து சென்று கொண்டே இருப்பார். எந்த வீட்டிற்கு சென்று வந்தோம் என்பதை வெளியிலும் சொல்ல மாட்டார். பொலிகாளைகளாக மைனர்கள் முன்னர் இருந்தாலும், கருத்தரித்தலுக்கு விந்தணுக் கொடை அளித்திருக்கிறார்கள்.  இப்போது மைனர்களும் இல்லை.  இந்த வழக்கமும் இல்லை.

நன்றி – அதீதம் (இணைய இதழில் வெளியானது).

நெடும் பயணம்

எத்தனையெத்தனை முகங்களை, குணங்களை, மனிதங்களை என் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் கடந்து வந்திருக்கிறேன் என ஒரு நாள் எண்ணிப் பார்க்கும் போது, எனக்கே வியப்பாயிருந்தது. இப்போது என்னைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்கள், கடந்த ஒரு சில ஆண்டுகளில் என்னோடு பரிச்சயமானவர்கள். அப்படியென்றால் அதற்கு முன்? என்ற கேள்வி எழுந்தது. அவர்களெல்லாம் இப்போது எங்கிருப்பார்கள்? எப்படியிருப்பார்கள்? என்ன செய்து கொண்டிருப்பார்கள்? கேள்விகள் துரத்தின. நாம் சந்தித்தாலென்ன? என்ற துணைக்கேள்வியும் எழுந்தது. அனைவரையும் சந்திப்பதென்பது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லை.

ஆனாலும், ஏதோவொரு விதத்தில் பதில் தேடும் விதமாக, திருப்பூர் வந்ததிலிருந்து என்னோடு பணிபுரிந்த நண்பர்களை வைத்து ஒரு சந்திப்பு நடத்தினால் என்ன? என்ற எண்ணம் வந்தது. திருப்பூர் வந்ததிலிருந்து இப்போது நான் பணிபுரிவது இரண்டாவது நிறுவனம். இதற்கு முன்னர் பணிபுரிந்தது ஒரு ஆயத்த ஆடை தொழிற்சாலையில். வேறு எந்த ஊரிலும், இடத்திலும் பணிபுரிபவர்கள் ஒரே நிறுவனத்தில் சேர்ந்ததிலிருந்து, ஏன் பணி ஓய்வு வரை கூட ஒன்றாக வேலை செய்யும் வாய்ப்பிருக்கும். ஆனால், திருப்பூரில் இன்று ஒரு இடத்தில் வேலை செய்பவர்கள், மறுநாளோ, மறு வாரமோ, மறு மாதமோ, வருடமோ வேறு நிறுவனத்திற்கு சென்று விடுவார்கள். பெரும்பாலும் தீபாவளி முடிந்ததும் பணியிட மாற்றம் அதிகமிருக்கும். பழைய நண்பர்கள் எப்போதாவது, சாலையில் எதிர்ப்படும் போது ஒரு கையசைத்தல்/தலையாட்டல் அல்லது பார்த்தும் பார்க்காத மாதிரி போதல். அவ்வளவே! ஆம். ரயில் பயண நட்பு போலத் தான்.

உனக்கு வந்திருப்பது விபரீத ஆசை! என உள்மனம் கெக்கலித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அனைவரையும் ஓரிடத்தில் இணைக்க வேண்டுமென்ற உறுதியும் வந்தது. சிலரோடு இப்போது கைப்பேசித் தொடர்பு மட்டுமேயிருக்கிறது. பலரோடு எனக்கு பணிமாற்றத்தால், தொடர்புச் சங்கிலி முற்றிலுமாய் அறுந்து விட்டிருந்தது. என்னுடன் தொடர்பிலிருந்த நண்பர்களிடம் தகவல் சொல்லி, ஆங்காங்கே அவரவர்கள் தொடர்பில் இருப்பவர்களிடம் சந்திப்பு நடைபெறும் செய்தியைப் பகிரச் சொன்னேன்.   மூன்று நாட்கள் அவகாசத்திற்குள்ளாக என்னுடன் ஆயத்த ஆடைத் தொழிற்சாலையில் முன்னால் பணிபுரிந்தவர்கள், கீழ் மட்டத்திலிருந்து மேல் மட்டம் வரையிலிருக்கும் நண்பர்கள் சிலருக்கு தகவல் சென்று சேர்ந்தது.

எதற்கு? ஏன்? என்ற கேள்விகள் அனைவரிடமிருந்தும் எழுந்தது. அதற்கு, ஒண்ணுமில்ல! எல்லாரும் ஒரே இடத்துல சந்திச்சா நல்லாயிருக்கும்னு நினைச்சேன். அதான்! என்ற பதிலையே திரும்பத் திரும்ப சொன்னேன். சாப்பிட்டுட்டு வரட்டுமா? சாப்பாடு வாங்கிக் கொடுப்பீங்களா? என்ற வெள்ளந்தித்தனமான கேள்விகளும் கேட்டனர். சில குறும்புக்கார தம்பிகள், அண்ணன் வெளிநாடு போவதால் எல்லாரையும் பாக்கணும்ங்கிறார் வந்திரு! என்று அவரவர்களுக்கு தோன்றியதை கைப்பேசியில் மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். உள்ளூரிலிருப்பவர்கள் மட்டுமன்றி, 200 கிலோ மீட்டர்கள் தூரமுள்ள ஊரிலிருந்து கூட சந்திப்பிற்கு வருகிறேன் என உற்சாகமாய் நண்பர்கள் சொல்ல ஆரம்பித்தனர்.

சந்திப்பு தேதி நெருங்க, நெருங்க அவரைக் கூப்பிடட்டுமா? இவரைக் கூப்பிடட்டுமா? என்று கேட்டு வந்த கைப்பேசி அழைப்புகளால், எனக்கும் ஓரளவுக்கு நண்பர்கள் வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கை வந்தது. இடம் குறித்து முதலில் குழப்பம் இருந்தது. பின் நிறுவனம் இயங்கி வந்த (இப்போது வேறு இடத்துக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது) வளாகத்துக்குள்ளேயே சந்திக்கலாம் என முடிவானது.

சென்ற ஞாயிறு, மணி மாலை ஆறைக் கடந்ததும் குறித்த இடத்தில் கிட்டத்தட்ட ஏழெட்டு நண்பர்கள் குழுமி விட்டனர். மற்றவர்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற தகவலுடன் வந்து கொண்டிருந்தனர். மழை வேறு துளிர்த்துக் கொண்டிருந்தது. நாங்கள் வழக்கமாய் தேநீர் அருந்தும் கடைக்கு வெளியே ஒதுங்கினோம். வந்த நண்பர்களில் பெரும்பாலானோர் உள்ளூரிலே இருந்து கொண்டு இத்தனை வருடங்கள் ஒருவரையொருவர் சந்திக்காதவர்கள்.

டேய்!, ஏய்!, தம்பி!, அண்ணா! என்று விளித்து ஒருவருக்கொருவர் ஆரத்தழுவி அன்பு பரிமாறிக் கொண்டோம். அந்தத் தருணத்தில் இருந்தால் மட்டுமே அந்த அனுபவத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அற்புதக் கணம் அது! திரும்ப அவரவர் குடும்ப உறுப்பினர்கள் நலன் விசாரித்து மகிழ்வாய் பேசிக் கொண்டோம். ஒருவருக்கொருவர் முன்பு முறைத்துத் திரிந்தவர்கள் கூட, தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்து பின்னர் இயல்பாக பேசிக் கொண்டனர். முன் கோபிகள், சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டவர்கள், சண்டையிட்டவர்கள், எல்லோரும் இப்போது பக்குவப்பட்டவர்களாய் மாறியிருந்தனர்.

எங்காவது உணவகத்துக்குச் செல்ல முடிவெடுத்து, திரும்ப அங்கு கூடினோம். இப்போது உணவகத்தில் இன்னும் சிலர் சேர்ந்து கொண்டனர். எண்ணிக்கை இருபதுக்கும் மேலானது. உணவகத்தில் ஒரே நீள் மேசையைச் சுற்றியமர்ந்து, ஏற்கனவே, என்னவாக, என்ன வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன், இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என அவரவர்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டனர். ஏனென்றால், நாங்கள் ஒரே நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்திருந்தாலும், ஒரு சிலருக்கு மட்டும் தான் எல்லோரையும் தெரியும். எல்லோருக்கும் எல்லாரையும் அறிமுகமில்லை. கொஞ்சம் குழப்பமாய் இருக்கிறதா?

நிறுவனம் தொடங்கிய ஆண்டான 1990லிருந்து 2010 வரையான இருபது ஆண்டுகளில் அந்நிறுவனத்தில், வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் பணிபுரிந்தவர்கள் என்பதால் தான் அறிமுகம். இந்நிறுவனத்தில் நாங்கள் அலுவலகத்தில் பணிபுரிபவர்கள், தொழிலாளியாக பணிபுரிபவர்கள் என்ற பாகுபாடின்றி அனைவரும் பழகியதால் இந்த பந்தம் ஏற்பட்டது. அழைத்தவுடன் வந்து அன்பை வெளிக்காட்டினர்.

மாட்டு வண்டி ஓட்டுநரிலிருந்து, உற்பத்தி மேலாளர் வரை தையல்காரர், துணி வெட்டுபவர், துணி தேய்ப்பவர், ஒப்பந்தகாரர், மேற்பார்வையாளர், அலுவலக ஊழியர்கள், உதவியாளர்கள் உள்ளிட்ட நண்பர்களுடன் நிறுவனத்தில் பயிற்சியெடுத்தவர், நிறுவனத்திற்குத் தேவையான கச்சாப் பொருள் வழங்குநரும் இச்சந்திப்பில் கலந்து கொண்டது மனதுக்கு நிறைவாயிருந்தது. நிறுவன உரிமையாளர் உட்பட வராத மற்ற நண்பர்களுடன் கைப்பேசி அழைப்பில் அனைவரும் அளவளாவினர். மலரும் நினைவுகள் கேலிப்பேச்சும், சிரிப்புமாய், காற்றில் கலந்தது. உணவுடன் அன்பையும் புசித்ததால் வயிறுடன் மனதும் நிறைந்தது. பின், அடுத்த சந்திப்புக்கு நாள் குறிக்கப்பட்டது. நிறுவன உரிமையாளரும் அடுத்த சந்திப்பில் கலந்து கொள்வதாய் உறுதியளித்திருக்கிறார்.

பெரிய பெரிய இடங்களில், கல்வி நிறுவனங்களில் மட்டுமே இப்படியான சந்திப்புகள் நடக்கும் எனக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நானே இத்தகைய சந்திப்பில் கலந்து கொள்வேன் என நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை. அதுவும், திருப்பூரில் இது மாதிரியான சந்திப்பு எங்கும் நடக்கவில்லை. இது பற்றி இப்போது நான் பணிபுரியுமிடத்தில் மகிழ்வோடு சொல்வேன் என அவரவர் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். என்னையும் நினைவு வைத்து அழைத்ததற்கு நன்றி எனக்கூறி, நெகிழ்வோடு கைப்பிடித்து, மகிழ்வோடு நண்பர்களனைவரும் விடைபெற்றனர்.

தொடரும் இந்நெடும் பயணத்தில்,  இன்னும் சில நண்பர்களும் அடுத்த சந்திப்பில் இணையக்கூடும்.  நாமும் பயணிப்போம்.

Posted by fourthpress on October 13, 2010 

சிதறாமல் அமர்வாரா ஜைனர்?
ஜைனர் புடைப்பு சிற்பங்கள் கொண்ட ஆளுருட்டி மலை
புதுக்கோட்டை மாவட்டமே, தொன்மையானது என்றால் அது மிகையாகாது. ஏனெனில், கற்கால மனிதர்கள் வாழும் குகைகள், புதை பொருள் தாளிகள், cane circle எனப்படும் கல் வளைவுகள், நடுகற்கள் ஆரம்பித்து, ஜைன குகைகள், புடைப்பு சிற்பங்கள், மூலிகை ஓவியங்கள், முதல் தமிழ் மூல எழுத்துக்களாம் பிராம்மி எழுத்துக்கள், முதல் காலச் சோழர்களின் கோயில் ஆகியவை நிரம்பிய, சித்தன்னவாசல், குடுமியான் மலை, நார்த்தாமலை, கடம்பர்மலை, ஆளுருட்டிமலை ஆகியவை நிரம்பிய பகுதி புதுக்கோட்டை. அந்தப் பெயர் இனி நிலைக்குமா என்பது சந்தேகமே.
கடந்த சில மாதங்களாக மிக அதிகமாக கல் குவாரி காண்டிராக்டர்களால், அடி முடி காணாமல், தொல்லியல் துறையின் சட்டங்கள், தடுப்பு சட்டங்கள், (ban) ஆகியவை மதிக்கப் படாமல், இந்த காலத்தால் அழியாத புராதனச் சின்னங்கள் பெயர்ந்து விழும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. எந்நேரமும் அதிரும் குண்டுகளால், குகைகளும், நிற்கும் இடங்களும் மக்கள் நடமாடுகையிலேயே ஆட்டம் கொண்ட வண்ணம் உள்ளது. இப்படியே தொடர்ந்தால், மத்தியத் தொல்லியல் துறையால் காக்கப்படும் இச்சின்னங்களும் குவாரிக் கற்களாக இரையாகும் நாள் வெகுதூரமில்லை.
மத்திய தொல்லியல் துறை அதிகாரிகளையும், அங்குள்ள காவலர்களையும் தொடர்பு கொண்ட போது, யாரிடம் முறையிட்டாலும், அரசியல் பலமிக்க கல் குவாரிக் காரர்களை தடுக்க முடியவில்லை என்று வருத்தமே தெரிவிக்கின்றனர்.
இனியும் தாமதியாமல், தமிழ் நாடு அரசு தொல்லியல் சின்னங்கள் உள்ள மலைகள் முழுவதையுமே காப்பதற்கான சட்டம் இயற்றி,(இல்லை இருக்கும் சட்டத்தை தூசி தட்டி எடுத்து) உடனேயே இந்த காலவரையற்ற குண்டுவெடிப்புகளை தடுக்காவிட்டால், தமிழகத்தின் தொன்மைக்குப் பெருமையாக விளங்கும் இச்சின்னங்கள் இனி புகைப்படங்களாக மட்டும் காணும் நிலை உருவாகிவிடும். அரசு உடனடியாக கவனிக்குமா?
வெடித்து வைக்கப்பட்டுள்ள கற்குவியல்கள்
தகர்க்கப்பட்ட கற்குவாரிகள் படுகைக்கு மிக அருகே

மாபெரும் அழிப்பு நடவடிக்கையை நிறுத்தக் கோரி மாவட்ட ஆட்சியருக்கு மின் அஞ்சல் அனுப்புமாறு அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

வலைப்பதிவர்கள் அனைவரும் தங்கள் வலைப் பக்கங்களில் இதை மறு வெளியீடு  செய்யுமாறும் அன்புடன் வேண்டுகிறேன்.
திரு. ஆரூரன் – http://arurs.blogspot.com/2010/10/blog-post_14.html
புதுக்கோட்டை ஆட்சியர் மின் அஞ்சல் முகவரி: collr.tnpdk@nic.in மற்றும் collrpdk@tn.nic.in

To

The Collector,
Pudukottai Dist.
Order immediatly to stop quarrying. Such a monument can not be built by present or future govt. Such monuments are telling poetry, history of geography of glorious past.
Regards,

collrpdk@tn.nic.in

%d bloggers like this: