Posts tagged ‘ஆயத்த ஆடை’

பணிப்பெண்கள்

திருப்பூரின் சாலையோரங்களில், எங்காவது நீங்கள் சிறிது நேரம் அசையாது நின்றால், உங்கள் கழுத்தில் “செக்கிங் பணிக்குப் பெண்கள் தேவை” என்ற வாசகங்கள் தாங்கிய அட்டை தொங்க விடப்பட்டிருக்கும்.  மின் கம்பங்களில், வாயிற் கதவுகளில், என எங்கு திரும்பினாலும் இந்த அட்டைகள் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.  பனியன் தயாரிப்பு தொழிற்சாலைகளில், ஆடைகளின் தையல் வேலைகள் வேலைகள் முடிந்தபின், தேவையில்லாத நூல் மற்றும் இதர பிசுறுகளை நறுக்குவது, துணிகளில் எங்காவது கறை அல்லது துளை இருக்கிறதா?  தையல் விடுபட்டிருக்கிறதா, வண்ண மாற்றமிருக்கிறதா என பரிசோதனை செய்து, ஆடையை உதறி மடித்து வைக்கும் வேலையைச் செய்யும் பெண்களை செக்கிங் பெண்கள் என தமிழில்?! அழைப்பார்கள்.

செக்கிங் பணிக்கு வரும் பெண்களைப் பற்றிய கவிஞர். மகுடேசுவரனின் கவிதை.

செக்கிங் பணிக்குப் பெண்கள் தேவை

பஞ்சுக்குப்பை
மண்டிய தலை
அரிக்கிறது

பனியன் கம்பெனி உஷ்ணத்தில்
சன்னமாய்ச் சுரக்கும் வியர்வையில்
ரவிக்கைக் கையிடுக்கு ஊறி
உறுத்துகிறது

சமயத்தில்
கொண்டுவந்த பழஞ்சோறு
ஊசிப்போய் ஏமாற்றுகிறது

விடிய விடிய பணியிருக்கிறது
கண்ணுக்குள் மண்ணறுக்கிறது

துணி உதறி உதறி
கைகளிரண்டும்
கதறுகிறது

அவ்வப்போது
பூவாத்தா மடித்துத்தரும் வெற்றிலையில்
அன்பு தடவியிருக்கிறது

தங்கமணியக்கா
தன் குடும்பக் கதை சொன்னால்
எனக்கும் அழுகை வருகிறது

மேற்பார்வையிடும்
மெர்ச்சண்டைசரின் பார்வையில்
இன்பத்திற்கான யாசிப்பு
எப்பொழுதும் தென்படுகிறது

இடையிடையே நினைவும் வருகிறது
குடிகாரப் புருஷ முகம்
ஸ்கூல் போகும் சுப்பரமணி முகம்

– மகுடேசுவரன்
(மண்ணே மலர்ந்து மணக்கிறது தொகுப்பிலிருந்து…)

கனியா கனி்களும், கண்ணாடி கனவுகளும்

சற்றுமுன் குழு நடத்திய போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற படைப்பு. பரிசுக்குரியதாக தேர்ந்தெடுத்த சற்றுமுன் குழுவுக்கு நன்றி!!!

ஒரு மணித்துளி கூட கால்கள் ஓய்வெடுக்காமல் நின்று கொண்டே நடுநிசி வரை வேலை செய்யும் சிறு கால்களின் வேதனை தெரியுமா?

துத்தம் கலந்த பசையில் நாள் முழுவதும் வேலை பார்த்து சுருங்கிப்போன விரல்களைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

காலை முதல் மாலை வரை கைகளில் வெடி மருந்தோடு வேலை செய்கிற பிஞ்சுக்கைகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?

சாப்பிடும் போது கூட புகையிலை நெடி இரைப்பை வரை வருவதை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா?

தன்னுடன் பணிபுரிபவனின் ஏச்சு, பேச்சுக்களையும், சில சமயம் சிற்சில அத்து மீறிய தொடல்களையும் சகித்துக் கொண்டு வேலை செய்யும் சின்னஞ்சிறிய சகோதரியின் மனோநிலை தெரியுமா?

திருப்பூரில், சிவகாசியில், நாகர்கோவிலில் இன்னும் பல ஊர்களின் தினசரிகளில் அடிக்கடி காணப்படும் வார்த்தைகள்

அதிகாரிகள் சோதனை, குழந்தை தொழிலாளர்கள் மீட்பு

செய்தித்தாள்களின் பக்கம்

தினமும் அதிகாலை எழுந்து சமையலில் அம்மாவுக்கு உதவி, மதிய உணவுக்கான தூக்கு போசியுடன் கிளம்பி, நெரிசலான பேருந்து பயணத்திலிருந்து உதிர்ந்து, வேகவேகமாக ஓடி பனியன் கம்பெனிக்குள் நுழையும் போதே தாமதத்திட்டு வாங்கித்தான் அன்றைய பணி ஆரம்பமாகிறது சின்ன சகோதரிக்கு!

பக்கத்து பக்கத்து மிஷின்களில் தைத்துக் கொண்டிருக்கும் டெய்லர்கள் பேசும் வார்த்தைகளும், சைகைகளும் புரிந்தும் புரியாமலும் இருக்கும்.

லேபர் ஆபிசருக்குப் பயந்து கேசியர் போட்டுட்டு வரச்சொன்ன சுடிதார் வேறு அக்கா அளவிற்கு இருப்பதால் அவ்வப்போது தொந்தரவு கொடுக்கும்.

அப்பா,அம்மா,அக்கா சம்பளம் போதாதுன்னு, அப்பா என்னையும் ஏழாப்பு் பரீச்சை முடிஞ்சதுமே வேலைக்குப்போன்னு சொல்லிட்டார். அக்காவுக்கு கல்யாணம் பண்ணனும்னா காசு வேணுமாம்!

பள்ளிகூடம் போனுமின்னா பாவாடை சட்டை போட்டுட்டுப் போலாம்.

மொத வார சம்பளம் வாங்கும்போதே இனிமே சுடிதார் போட்டுட்டு வந்தா வா, இல்லைன்னா வேலைக்கு வரவேண்டாம்னு கேஷியர் சொல்லிட்டார்.

இந்த வாரம் சனிக்கிழமை சம்பளம் வாங்கியாவது, புசுபா தியேட்டர் பக்கத்துல நல்ல சுடிதாரும், நாகலட்சுமி டெய்லர் போட்டிருக்க மாதிரி கம்மலும் அம்மாட்ட சொல்லி வாங்க வேண்டும். இந்த வாரச்செலவுக்கு பத்தாதுன்னு அம்மா புலம்புவா.

பாத்ரூம் போம்போதுவெள்ளிங்கிரிஆகாவழி நாய் வேற சுடிதார் மேலே நூல் இருக்குது பர்வதம்!ன்னு தொடுறான். அம்மாட்ட சொல்லலாமா? வேண்டாமான்னு தெரியலை.

புளியம்பழம் மரத்திலிருந்து உலுக்கும் போது சிறுவர்கள்ஒதப்பழம்என்ற ஒரு வகையை மட்டும் தேடி எடுத்து சாப்பிடுவார்கள்.

ஒதப்பழம் என்பது காயாகவும் இல்லாமல், பழமாகவும் மல் இருக்கும் ஒரு புளிப்பும், இனிப்பும் கலந்த சுவையுடன் இருக்கும்.

அந்த ஒதப்பழம் போன்றவர்கள் இந்த சிறுமிகள். கனியா கனிகள்.

முகத்துக்கு சிறிதும் ஒப்பாத முகப்பூச்சுடனும், தன்னுடன் வேலை செய்யும் மற்றவர்களைப் பார்த்து, அதைப்போலவே உடை உடுத்தி, செயற்கையான சிரிப்பு சிரித்து, வெட்கம் என்றால் என்னவென்று தெரியாது வெட்கப்பட்டு, தங்களை கனியாக காட்டிக்கொள்ளும் இவர்கள் கனியாக் கன்னிகள்.

child-labour2.jpg

கன்னிகள் போன்றே தங்களை கற்பனை செய்து கொள்வதும், ஆடை அலங்கரித்துக் கொள்வதும், சிங்காரித்துக் கொள்வதுமென கண்ணாடி முன் மட்டுமே இவர்களது கனவுகள்.

நமக்காவது இந்த வேதனைகள் ஓரளவுக்குப் புரியும். ஆனால் சில நூறுகளுக்கு ஆசைப்பட்டு ஈனப்பிழைப்பு நடத்தும் அரசு அதிகாரிகளுக்கும், ஏன் அரசாங்கத்துக்குக் கூட புரியவில்லை.

இப்போது, வெளிநாட்டில் இருந்து ஆயத்த ஆடைகளுக்கான ஒப்பந்தங்கள் அளிக்கும் போதே, சில மட்டும் குழந்தை தொழிலாளர்கள் இல்லாத தொழிற்சாலைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன.

ஆனால் அதே சமயம், பனியன் சார்ந்த தொழில்களில் குழந்தை தொழிலாளர்களே இருக்கிறார்கள்.

இதுவரை எந்த அரசியல் தலைவராவது, அரசாங்கமாவது இதற்கு ஒரு தீவிர நடவடிக்கையோ, முழுமையாக தடுக்க ஒரு கடுமையான தடைச்சட்டமோ இது வரை கொண்டு வரவில்லை.

பெயரளவிற்கு மட்டுமே இவர்களை வைத்து வேலை வாங்கும் தொழிற்சாலை மீது நடவடிக்கை.

குழந்தை தொழிலாளர்களை மீட்ட பின்பு அவர்களின் கல்வி மற்றும் இதர செலவுகளை அரசே ஏற்க வேண்டும் அல்லது அந்த செலவை ஈடுகட்டும் வகையில் அந்தந்த தொழிற்சாலைகளின் மீது அபராதம் போட வேண்டும்.

இந்த மலரா மொட்டுக்களுக்கு எப்போது தான் நல்ல வழி பிறக்குமோ?

%d bloggers like this: